Przebieg Powstania Warszawskiego

Powstanie Warszawskie rozpoczęło się 1 sierpnia 1944 r. o godz. 17:00 - godzinie "W".
W momencie wybuchu powstania dowódcy AK dysponowali ok. 23 tys. żołnierzy, z czego jedynie 4 - 10 % posiadało broń. Siłami powstańców dowodził gen. Tadeusz "Bór" Komorowski oraz Antoni Chruściel ps. "Monter".
Przez cztery pierwsze dni powstańcy odnieśli wiele sukcesów. Opanowali: większą część Śródmieścia, Powiśle, Żoliborz, Wolę oraz część Mokotowa. W rękach Niemców pozostawały jednak strategiczne punkty oporu - lotniska, mosty oraz koszary. Powstańcom nie udało się opanować Pragi.
Oddziałami niemieckimi dowodził Erich von dem Bach - Zelewski. W jego dyspozycji pozostawało 50 tys. żołnierzy, wyposażonych w czołgi oraz artylerię, wspieranych przez lotnictwo.
Polacy walczyli z Niemcami na wiele sposobów. Pomysłów było wiele, byle walczyć, byle się nie poddawać. Powoli jednak stawało się jasne, że bez pomocy aliantów powstanie upadnie. Warszawiacy byli przekonani, że alianci zrzucą zaopatrzenie dla walczącej stolicy. Alianci wysłali sprzęt wojskowy: jedzenie oraz amunicję, jednak większość zrzutów dostała się w ręce Niemców. Ponadto Stalin nie wydał zgody na wykorzystanie lotnisk po wschodniej stronie frontu. Samolotom alianckim nie starczało paliwa, musieli zawracać.
8 sierpnia oddziały niemieckie zdobyły Wolę, mordowały ludność cywilną. Mieszkańców Warszawy używano jako "żywą tarczę".
2 września upadła Starówka.
27 września - Mokotów.
W połowie września Armia Czerwona zajęła Pragę. W tym czasie walczącej stolicy przyszli z pomocą polscy żołnierze z armii Berlinga. Udało im się zdobyć przyczółki na Żoliborzu i Czerniakowie, jednak bez wsparcia Armii Czerwonej niemal wszyscy zginęli.
2 października 1944 r., po 63 dniach walki podpisano akt kapitulacji stolicy.