Polskie Państwo Podziemne - ogół instytucji i organów państwowych Rzeczpospolitej Polskiej upoważnionych przez Rząd RP w Londynie do działalności na okupowanych obszarach Polski w okresie II wojny światowej (1939-1945).

Po klęsce wrześniowej 1939 r. i podziale terytorium Polski pomiędzy Niemcy a ZSRS, na emigracji - najpierw w Paryżu, a po klęsce Francji w Londynie - funkcjonował polski rząd emigracyjny. Wokół niego zjednoczyły się partie obozu niepodległościowego, łącznie z politykami związanymi do 1939 r. z sanacją. Aby nie tracić wpływu na losy państwa, w okupowanej Polsce rozpoczęto tworzenie struktur Polskiego Państwa Podziemnego, nawiązując tym samym do tradycji takiego państwa z okresu powstania styczniowego z lat 1863-1864.

Polskie Państwo Podziemne tworzyły: Delegatura Rządu na Kraj wraz z administracją terenową, Rada Jedności Narodu (od 1944 r. - podziemny parlament), Państwowy Korpus Bezpieczeństwa (podziemna policja państwowa), siły zbrojne (Związek Walki Zbrojnej, od 1942 r. Armia Krajowa), Wojskowe i Cywilne Sądy Specjalne, podziemne szkolnictwo (Tajna Organizacja Nauczycielska) i podziemne harcerstwo ("Szare Szeregi"). Kierownictwo Polskiego Państwa Podziemnego podjęło w 1943 r. decyzję o rozpoczęciu akcji "Burza" oraz o wybuchu powstania warszawskiego w VIII 1944 r.

Wraz z wkroczeniem do Polski w 1944 r. Armii Czerwonej ujawniające się struktury Polskiego Państwa Podziemnego były likwidowane przez oddziały NKWD i UBP. Ujawniający się delegaci terenowi i dowódcy Armii Krajowej (AK) byli aresztowani, wywożeni do ZSRS lub zamykani w więzieniach UBP. W III 1945 r. NKWD aresztowało prawie całe kierownictwo Państwa Podziemnego, które następnie skazano w tzw. procesie szesnastu (VI 1945 r.).

Kierownictwo Polskiego Państwa Podziemnego uznano za kontynuację Drugiej Rzeczpospolitej dopiero po upadku komunizmu w Polsce. W latach 90. (przy ul. Wiejskiej) wystawiono w Warszawie pomnik Polskiego Państwa Podziemnego.