Eksterminacja narodu polskiego w czasie II wojny światowej.

Na ziemiach zajętych przez III Rzeszę terror stosowano przez cały okres okupacji. Eksterminacja dotknęła w pierwszej kolejności polskie elity polityczne i intelektualne. Okupanci dążyli w ten sposób do złamania ducha walki wśród Polaków. Likwidacja polskiej inteligencji miała umożliwić hitlerowcom całkowite zdominowanie kraju i uczynienie z niego robotniczego zaplecza III Rzeszy.

Adolf Hitler zaznaczał: "Tylko naród, którego warstwy kierownicze zostaną zniszczone da się zepchnąć do roli niewolników". Od pierwszych dni II wojny światowej na terenach zajętych Niemcy konsekwentnie realizowali akcję o kryptonimie "Intelligenzaktion" (Akcja Inteligencja).

"Polska warstwa przywódcza" była uważana przez Niemców za szczególnie niebezpieczną dla stabilności okupacyjnych rządów w Generalnym Gubernatorstwie. Przedstawicieli polskiej inteligencji: prawników, lekarzy, nauczycieli, księży, dziennikarzy, sportowców oraz wojskowych więziono, brutalnie przesłuchiwano, a następnie wywożono w odludne miejsca i rozstrzeliwano. Masowe egzekucje odbywały się m.in. w Palmirach pod Warszawą, gdzie zginęło ok. 2 tys. osób, wśród nich m.in. marszałek Maciej Rataj oraz mistrz olimpijski Janusz Kusociński.

Najgłośniejszą akcją przeprowadzoną w ramach "Intelligenzaktion" była operacja Sonderaktion Krakau, przeprowadzona 6 listopada 1939 r. W jej trakcie aresztowano i wywieziono do obozu koncentracyjnego Sachsenhausen ponad 180 profesorów krakowskich uczelni wyższych.

Wiosną 1940 r. ruszyła Nadzwyczajna Akcja Pacyfikacyjna (akcja AB) wymierzona w polską elitę. Przeprowadzono ją na terenach włączonych do Rzeszy oraz w Generalnym Gubernatorstwie.

Szacuje się, że od września 1939 r. do wiosny 1940 r. Niemcy zamordowali co najmniej 100 tys. polskich obywateli. Spośród nich blisko połowa była natychmiast eksterminowana, reszta natomiast trafiała do obozów koncentracyjnych, gdzie szanse na przeżycie były bliskie zeru.