Podkreśl fragment tekstu A, z którego można wysnuć wniosek, że w czasie jego powstania król nie miał już wyłącznego prawa do nobilitacji.

I tak za jednomyślnym staraniem wszystkich w określonych zaiste, a nader wąskich granicach zamknięta jest władza królewska nad stanem duchownym i szlacheckim, tudzież nad ich poddanymi i dobrami. A w każdym razie nad duchowieństwem, już od chwili przyjęcia religii chrześcijańskiej, król żadnego zgoła prawa nie ma. Natomiast o głowie i honorze szlachty jedynie na sejmie z senatorem rozstrzyga, z wyjątkiem niektórych tylko spraw. Bez rady zaś senatu i posłów nie może ani wojny jakkolwiek wypowiedzieć, [...] ani przymierza w imieniu państwa z kimkolwiek zawrzeć, ani podatków czy danin nowych ustanawiać, ani praw nowych spisywać albo monetę bić, ani odstępować komu cokolwiek z dóbr Królestwa, ani podnosić kogokolwiek do stanu szlacheckiego, ani rozstrzygać rzeczy jakiejś ważniejszej, dotyczącej spraw Rzeczypospolitej. Sam natomiast zupełnie biskupów i opatów mianuje, wojewodów i kasztelanów, marszałków i kanclerzy, podskarbich i wodzów wojska; dochodami korony zarządza i starostwa rozdziela, sejmy zwołuje, na wszystkie urzędy i na sędziów wyznacza. Słowem – wszystkie w Rzeczypospolitej godności sam, wedle swej woli i upodobań rozdaje, i ma w ręku wszelkie sposoby wynagradzania i obdarowywania, kogokolwiek zechce.