Przyczyny:

Ogólnoeuropejski ruch rewolucyjny.
Niezadowolenie z ładu wersalskiego.
Dążenie do poszerzenia autonomii Wielkiego Księstwa Poznańskiego oraz utworzenie polskich oddziałów wojskowych.

Przebieg:

20 marca 1848 r. w Poznaniu został utworzony Komitet Narodowy, którego przedstawiciele zwrócili się do pruskiego króla z prośbą o spolszczenie administracji oraz utworzenie polskich oddziałów. Obiecano im też, iż w związku z reorganizacją Wielkiego Księstwa Poznańskiego rozszerzone zostaną prawa Polaków. Równocześnie jednak władze pruskie szykowały się potajemnie do zażegnania siłą ruchów Polaków na rzecz odzyskania autonomii.
Liczba polskich oddziałów, którymi miał dowodzić Ludwik Mierosławski, powiększała się, a sytuacja stawała się coraz bardziej napięta. Obustronne dążenie do zażegnania konfliktu doprowadziło do podpisania ugody w Jarosławcu (11 kwietnia 1848 r.), na mocy której zalegalizowano istnienie czterech polskich obozów wojskowych oraz ustalono, że administracja w całym Księstwie przejdzie w ręce Polaków.
Mimo to władze pruskie nie dotrzymały swych zobowiązań i wciąż zmniejszały teren mający podlegać polskiej administracji, a ponadto szykowały się do zbrojnej interwencji.
Kiedy 29 kwietnia Prusacy zaatakowali obóz w Książu - Ludwik Mierosławski grupując powstańców z pozostałych obozów, odpowiedział walką. Pokonał wojska pruskie pod Miłosławiem (30 kwietnia) oraz Sokołowem (2 maja). Nie powiodły się próby wywołania powstania ludowego. Doszło do rozprężenia w wojsku powstańczym, a 6 maja Miłosławski złożył dowództwo. Trzy dni później w Bardzie pod Wrześnią Polacy podpisali kapitulację.

Skutki:

W Wielkim Księstwie Poznańskim po klęsce - większość mieszkańców Wielkopolski postanowiła zmienić sposób działania. Odtąd (podobnie jak Polacy w Galicji) starali się poprawić swoją sytuację legalnymi środkami (praca organiczna).