Podobieństwa w polityce gospodarczej oraz sposobie sprawowania władzy w państwie Adolfa Hitlera i Józefa Stalina - tabela

Podobieństwa w polityce gospodarczej

Podobieństwa w sposobie sprawowania

- nastawienie gospodarki na przemysł ciężki i produkcję broni

- wysokie podatki na rzecz państwa

- podejmowanie decyzji gospodarczych na najwyższych szczeblach władzy państwowej

- grabież z surowców państw sąsiadujących

- stosowanie planów gospodarczych regulujących funkcjonowanie państwa

- kult jednostki

- stosowanie terroru na zwalczanie realnych i domniemanych przeciwników władzy

- nienawiść do innych narodów

- nietolerowanie opozycji

- kontrola wszelkich dziedzin życia przez nomenklaturę partyjną

- wspieranie ruchów komunistycznych i faszystowskich w innych krajach

- prowadzenie polityki imperialnej zmierzającej do podporządkowania innych państw

Przykładowa argumentacja:

- w nazistowskich Niemczech kultem otaczano Adolfa Hitlera – Fűhrera, który miał stanowić przeciwwagę do szarej codzienności oraz nadzieję na walkę o lepsze jutro. W konsekwencji deifikacja (ubóstwienie) Hitlera miała znaczenie szczególne dla budowania kultu wodza. Szczególną rolę odgrywała propaganda realizowana przez redaktorów gazet, którzy określali Fűhrera jako „kanclerza ludu” oraz artystów-pochlebców, którzy lubowali się w patetycznych hasłach. Również postać Józefa Stalina została otoczona chwalą. Kult jednostki, jaki wytworzył się w bloku sowieckim w połowie XX wieku, był niewątpliwie jednym z najbardziej charakterystycznych elementów systemu komunistycznego. Stalin był przedstawiany nie tylko jako doskonały wódz, ale tak troskliwy opiekun narodu.

- choć poglądy gospodarcze nie stanowiły fundamentu doktryny nazistowskiej, interwencjonizm państwowy i idea centralnego planowania miał w Niemczech licznych zwolenników, a brak wyraźnych tradycji wolnościowych sprzyjał organizacji nazistowskiej gospodarki. Kolektywizm i rola państwa stanowiły podstawowy element niemieckiej doktryny gospodarczej. Zgodnie z założeniami komunizmu gospodarka była planowana i znacjonalizowana. W ZSRR wzrosła produkcja surowców przemysłu ciężkiego, niezbędnych do militaryzacji państwa. Rozwój gospodarczy i uprzemysłowienie realizowano kosztem konsumpcji indywidualnej i ograniczenia spożycia. Przyśpieszona rozbudowa przemysłu powiązana była z przygotowaniem państwa radzieckiego do wojny.