Podaj dwie cechy arystokracji greckiej okresu archaicznego, które – jak sądzi autor artykułu – są zarazem cechami magnaterii polskiej w XVI–XVIII w.

Elity szesnasto-, siedemnasto- i osiemnastowiecznej Rzeczypospolitej mogą posłużyć jako, odległa wprawdzie, historyczna analogia [arystokracji greckiej okresu archaicznego]. […] W Rzeczypospolitej nie występowały jasne kryteria formalne przynależności do najściślejszej elity warstwy uprzywilejowanej. […] Tylko na tle ideologii równości szlacheckiej można zrozumieć szczególny status grupy, która nie wyróżnia się formalnie od ogółu szlachty, […] a jednocześnie dzięki prestiżowi i pozycji majątkowej dominuje (m.in. dzięki związkom o charakterze klientalnym) nad teoretycznie równymi sobie pozostałymi członkami stanu szlacheckiego. Również w greckiej rzeczywistości nie ma mowy o definicji arystokracji w kategoriach formalnoprawnych. Jedynym w polis stanem w ścisłym znaczeniu tego słowa jest stan obywatelski. W konsekwencji podstawowym wyróżnikiem przynależności do grupy archaicznych arystokratów będzie właśnie kryterium majątkowe. […] Grecy epoki archaicznej określali swoje elity mianem „najlepszych”, „dobrych” albo „szlachetnych” […], przeciwstawiając ich „ludziom podłym” albo „lichym” […] – pozostałym i społecznie niższym członkom tej samej wspólnoty obywatelskiej.
M. Węcowski, Równi i równiejsi. Elity dwóch narodów politycznych, „Mówią Wieki” 2011, nr 7, s. 13–14.