Pierwsze uderzenie, wymierzone w Wielkopolskę, zastało ją nieprzygotowaną, albo raczej pogrążoną w zamieszaniu. Czterech wojewodów dzieliło władzę nad pospolitym ruszeniem. […]

Zebrali oni powołaną pod broń szlachtę nad brzegiem rzeki Noteci, [...] nie będąc ze sobą w zgodzie, nie potrafili sprzęgnąć w jedną całość obozu ani zjednoczyć umysłów. Zwiększała zło uporczywa niewiara w nadejście nieprzyjaciela; chorągwie, jak gdyby je tylko próżnymi plotkami straszono, zamiast razem przeciwstawić się wrogowi, rozbiegły się po wsiach i wyrządzały szkodę swoim.

Kiedy zbliżało się południe, ujrzano [szwedzkiego generała] Wittenberga, gdy przeprawiwszy się z wojskiem przez Noteć, szykiem swoim opasał już Polaków od tyłu. Strach skłonił […] wszystkich do zgody i jednomyślnie oświadczono się za przyjęciem szwedzkiej protekcji.

Król Karol, uradowany dochodzącymi go wieściami, przyspieszył swoją drogę do Polski.

1) Jakiego wydarzenia dotyczy ten tekst?