Opisz prerogatywy (przywileje, uprawnienie wynikające z zajmowanego stanowiska) przynależne władcy w Państwie Franków.

Einhard1 – Żywot Karola Wielkiego.
„Ród Merowingów, z którego Frankowie zwykli byli wybierać sobie królów, na pozór trwał aż do Childeryka on bowiem na rozkaz papieża Stefana został złożony z godności, ostrzyżony i zamknięty w klasztorze. Chociaż dopiero na nim ród ten wygasł, w rzeczywistości jednak od dawna nie miał żadnej siły i błyszczał tylko czczym tytułem królewskim. Skarb i rządy państwem należały do przełożonych pałacu, zwanych majordomami którzy posiadali najwyższą władzę. Królowi nie pozostało nic więcej jak zadowolić się samym tytułem, nosić długie włosy i niestrzyżoną brodę, zasiadać na tronie i udawać panującego; wysłuchiwał
posłów przybywających zewsząd i na odchodnym udzielał im odpowiedzi jakby na mocy własnej woli, lecz to, co mówił, było wyuczone albo i nakazane.
Poza bezużytecznym mianem króla i niepewnym utrzymaniem, które mu wyznaczał przełożony dworu według własnego widzimisię, jedyną jego własnością była posiadłość ziemska przynosząca bardzo mały dochód i sam tam mieszkał, i żywił z tego nieliczną czeladź. Dokądkolwiek się udawał, jechał na wozie zaprzężonym w woły, którymi chłopskim zwyczajem kierował wolarz. Tak jeździł do pałacu, tak na zgromadzenia swego ludu, które corocznie obradowały ku dobru państwa, i tak wracał do domu. Właściwe rządy sprawował przełożony dworu, od którego zależało wszystko, zarówno w sprawach wewnętrznych, jak i zagranicznych. Ten urząd, w czasie kiedy Childeryka pozbawiono tronu, zajmował Pepin ojciec króla Karola już niejako dziedzicznie. Otrzymał go bowiem po swym ojcu Karolu, który możnych panów odarł z potęgi, jaką sobie przywłaszczyli w całym kraju Franków, i Saracenów, idących na podbój Galii, rozgromił w dwóch wielkich bitwach, najpierw w Akwitanii, pod miastem Poitiers po wtóre w pobliżu Narbony nad rzeką Berrą, i do Hiszpanii odpędził. Karol wybornie sprawował urząd, który odziedziczył po swym ojcu Pepinie.”