Polityka zagraniczna Kazimierza Wielkiego

Od początku XIV w. pretensje do polskiego tronu zgłaszał król czeski Jan Luksemburski (jako spadkobierca Wacława III). Problem ten został rozwiązany przez Kazimierza Wielkiego na drodze dyplomatycznej. Podczas spotkań z władcą Czech i królem węgierskim Karolem Robertem na zjeździe w Wyszehradzie (1335 i 1339 r.) ustalono, że Kazimierz Wielki odkupi od Jana Luksemburskiego pretensje do polskiego tronu za 20 tys. kop groszy praskich.
Podczas kolejnego zjazdu, Kazimierz Wielki zrzekł się praw do Śląska i księstwa płockiego, w zamian Czesi wycofali poparcie dla zakonu w sporze z Polską.
W 1354 r. doszło do krótkiej wojny z powodu sporu między Czechami a Polską o przynależność Śląska. Pokój, który kończył konflikt zawarto w 1348 r. w Namysłowie. Na jego mocy Kazimierz Wielki zgodził się na włączenie Śląska do Czech i zrezygnował z części długu, jaki królowie czescy mieli wobec państwa polskiego, w zamian za obietnicę pomocy w walkach z Krzyżakami. Do Polski została przyłączona jedynie pograniczna ziemia wschowska.
Traktat z Namysłowa został odnowiony w 1356 r. Polski monarcha zrzekł się w nim swoich praw do księstwa świdnicko - jaworskiego oraz Byczyny i Kluczborka.
W 1343 r. Kazimierz Wielki i Krzyżacy podpisali pokój w Kaliszu (tzw. pokój wieczysty). Na jego mocy do Polski powróciły Kujawy i ziemia dobrzyńska, nie udało się jednak odzyskać Pomorza Gdańskiego. Polscy dyplomaci wynegocjowali formułę mówiącą o tym, że Kazimierz jest panem i dziedzicem Pomorza Gdańskiego, a ziemie te zostały przekazane zakonowi w formie wieczystej jałmużny. Określenie to pozwalało w przyszłości przypomnieć o polskich prawach do tej ziemi.