Okoliczności powstania monarchii absolutnej we Francji.

Francja już w I połowie XVI wieku była państwem o silnej władzy monarszej, liczącym się w Europie. Henryk IV podjął działania zmierzające do wzmocnienia władzy centralnej, a jego politykę kontynuował Ludwik XIII. Głównym doradcą nowego władcy był kardynał Armand Richelieu. W rzeczywistości to duchowny rządził państwem, wprowadzając silne rządy absolutystyczne. Stworzył państwowe zespoły fachowców, które kontrolowały różne dziedziny życia gospodarczego oraz administrację.

Po śmierci Richelieu, jego następcą na stanowisku pierwszego ministra został kardynał Juliusz Mazzarni. Wraz z Anną Austriaczką - matką małoletniego Ludwika XIV - sprawował faktyczną władzę. Dążył do umocnienia systemu absolutystycznego, jednakże jego działania wywoływały coraz liczniejsze bunty poddanych (fronda). Po śmierci Mazzariniego w 1661 r. król Ludwik XIV przejął pełnię władzy, likwidując urząd pierwszego ministra. Kraj funkcjonował dzięki aparatowi administracyjnemu rozbudowanemu przez byłych pierwszych ministrów. Ukształtowali oni ustrój Francji jako monarchii absolutnej, w której władca rzez nikogo nie ograniczony decydował o wszystkim.

Cechy monarchii absolutnej:

- Pełna suwerenność monarchy i jego prawo do ingerowania w życie poddanych,

- swoboda władcy w stanowieniu prawa, ograniczenie wpływów szlachty i arystokracji,

- rozbudowana administracja,

- ograniczenie roli parlamentu,

- ułożenie relacji z Kościołem,

- dbałość o dobrą sytuację gospodarczą państwa.

Francja za panowania Ludwika XIV.