Monarchia absolutna - forma rządów występująca w Europie w XVII i XVIII wieku, w której panujący władca skupiał w swym ręku pełnię władzy (władzę wykonawczą, ustawodawczą oraz sądowniczą).

W wyniku procesów historycznych zachodzących we Francji doszło do ukształtowania się w tym państwie w XVII wieku nowej formy rządów - absolutyzmu. Władza arystokracji oraz hugenotów została ograniczona na rzecz rozległych uprawnień króla. Dzięki sprawnie działającej administracji oraz stłumieniu wszelkich powstań ludowych (buntu możnych oraz mieszczaństwa) pełną władzę absolutną we Francji osiągnął Ludwik XIV - "Król Słońce".

Był on najważniejszym prawodawcą oraz najwyższym sędzią w swym państwie. Arystokracja została pozbawiona wszelkiej władzy i zgromadzona na dworze królewskim w Wersalu, gdzie podlegała ścisłej kontroli monarchy. Ludwik XIV nie liczył się z prawami stanów, swoją wolę uważał za jedyne źródło prawdy. Rozbudował system policyjny. Poddanych zamykano nawet za najmniejsze przewinienia, więzienia były przepełnione. Bastylia stanowiła symbol francuskiego absolutyzmu. Do więzienia poddani trafiali bez wyroku sądu, wystarczyło jedynie polecenie władcy.

Zgodnie z głoszoną zasadą "Państwo to ja" Ludwik XIV uważał, że jego decyzje są jednoznaczne z wolą całego narodu. W rządzeniu pomagali mu jedynie jego najwierniejsi doradcy. Z ich pomocą król uchwalał podatki, ustanawiał prawa, wypowiadał wojny, a także zawierał pokoje oraz sojusze. W 1685 roku, w celu pozbycia się swoich ostatnich przeciwników odwołał "Edykt nantejski". Ponadto zreformował armię, usprawnił francuską gospodarkę, doprowadził do rozwoju francuskiej kultury oraz sztuki. Umierając w 1715 roku Ludwik XIV pozostawił po sobie sprawnie funkcjonujące państwo - monarchię absolutną, która stała się wzorem dla innych europejskich władców (Rosji, Prus oraz Austrii).