Dzieje Hebrajczyków i ich państwa

Żydzi uważają się za potomków patriarchów ("założycieli rodu"): Abrahama, Izaaka i Jakuba.
Według tradycji biblijnej Abraham dotarł do Kanaanu ok XIX w. pn.e., po opuszczeniu miasta Ur w Mezopotamii.
Hebrajczycy, jako plemiona pasterskie osiadłe we wschodniej części delty Nilu, przez kilka wieków podlegali władzy egipskiej. Wzrost obciążeń doprowadził do ich ucieczki (prawdopodobnie w XIII w. p.n.e.) pod wodzą Mojżesza. Po wieloletniej podróży na półwysep Synaj dotarli nad rzekę Jordan.
Do połowy XI w. p.n.e. Hebrajczycy zajęli obszar południowego Kanaanu oraz większość górzystych terenów Judei, Samarii i Galilei.
Na początku X w. p.n.e. powstało królestwo żydowskie. Pierwszym władcą Izraela był Saul. Po nim tron objął Dawid (panował w latach ok. 1000-960 r. p.n.e.). Za jego panowania Jerozolima stała się stolicą państwa, Hebrajczycy odnosili liczne zwycięstwa z sąsiednimi plemionami.
Następcą Dawida został jego syn Salomon. Panował w latach 960-932 p.n.e. Władca ten wzniósł mury obronne wokół Jerozolimy i wielu innych miast oraz zbudował wspaniałą świątynię jerozolimską (w której umieszczono Arkę Przymierza z Dekalogiem, który Mojżesz miał otrzymać od Boga).
W czasach Salomona nastąpił rozwój administracji, ludność obciążono podatkami, co wywołało jej niezadowolenie.
Po śmierci Salomona królestwo żydowskie rozpadło się na Izrael (ze stolicą w Samarii) oraz Judeę (ze stolicą w Jerozolimie).
W 722 r. p.n.e. Izrael został opanowany przez Asyryjczyków.
W 586 r. p.n.e. Judeę podbili Babilończycy. Zdobyli Jerozolimę, a ludność wysiedlili do Babilonu i innych miast Mezopotamii. Wydarzenie to zapoczątkowało 50-letni okres niewoli babilońskiej. Zakończyło go zdobycie Babilonu przez króla Persów Cyrusa Wielkiego (538 r. p.n.e.).