Jan Zamoyski - żył w latach 1542-1605, kanclerz i hetman wielki koronny, studiował prawo w Padwie, a po powrocie do kraju został sekretarzem króla Zygmunta II Augusta. Po jego śmierci opowiedział się za elekcją viritim popierając kandydaturę Henryka Walezego, a następnie Stefana Batorego. Był doradcą Batorego, na panowanie którego przypadł okres jego największych wpływów politycznych - w 1576 r. Zamoyski został mianowany podkanclerzym, w 1578 r. - kanclerzem wielkim koronnym. W latach 1580-1581 odznaczył się w wojnie z Moskwą i w roku 1581 r. został mianowany hetmanem wielkim koronnym. Był mecenasem literatury, dobrym mówcą, doskonałym gospodarzem zgromadzonych przez siebie majątkom (jego posiadłości składały się z 11 miast i ponad 200 wsi, a dożywotnie królewszczyzny obejmowały 11 054 km² i liczyły 12 miast i 612 wsi) nadał za zgodą sejmu status ordynacji (1589 r.) z ośrodkiem dóbr w Zamościu (założonym przez siebie w 1580 r.), który uczynił jednym z najpiękniejszych miast Rzeczypospolitej, utworzył Akademię Zamojską.
Stanisław Żółkiewski - żył w latach 1547-1620, wybitny polski dowódca wojskowy, od 1588 r. hetman polny koronny, od 1613 r. hetman wielki koronny, a od 1617 r. kanclerz wielki koronny. Uczestniczył w wyprawie moskiewskiej oraz w walkach ze Szwedami, Tatarami i powstańcami kozackimi. Mimo, że nie był przeciwnikiem prohabsburskiej polityki Zygmunta III Wazy, podczas rokoszu Zebrzydowskiego stanął po jego stronie i w 1607 r. pokonał rokoszan pod Guzowem. W 1610 r. odniósł zwycięstwo w bitwie pod Kłuszynem, w której pokonał armię rosyjską, zmierzającą z odsieczą dla oblężonego Smoleńska, następnie zajął Moskwę i wziął do niewoli cara Wasyla IV Szujskiego oraz jego brata Dymitra Szujskiego. Poległ w 1620 r. w bitwie pod Cecorą stoczonej z wojskami tureckimi.
Jan Karol Chodkiewicz - żył w latach 1560-1621, wybitny wódz polski, od 1600 r. hetman polny litewski, a od 1605 r. hetman wielki litewski. Chodkiewicz był wybitnym strategiem i jednym z najwybitniejszych polskich dowódców. W 1605 r. zwyciężył Szwedów w bitwie pod Kircholmem, a w latach 1611-1612 dowodził wojskami polskimi w Rosji. Podczas rokoszu Zebrzydowskiego opowiedział się po stronie króla Zygmunta III Wazy i pokonał wojska rokoszan pod Guzowem. Zmarł w 1621 r. podczas obrony Chocimia przed wojskami tureckimi.
Stanisław Koniecpolski - żył w latach 1591-1646, magnat ukraiński, hetman wielki koronny i jeden z najznakomitszych wodzów polskich. W 1610 r. brał udział w bitwie pod Kłuszynem, a w 1620 r. uczestniczył w bitwie pod Cecorą, podczas której dostał się do niewoli tureckiej. Po wykupieniu uczestniczył w tłumieniu powstania kozackiego, w 1626 r. objął naczelne dowództwo w walce ze Szwedami na Pomorzu i odniósł kilka znaczących sukcesów. W kolejnych latach z powodzeniem walczył z Turkami i Tatarami. Stanisław Koniecpolski był utalentowanym dowódcą kawalerii, dążył do zwiększenia liczby piechoty w wojsku polskim.