Stosunki polsko-krzyżackie podczas panowania Władysława Łokietka

Stosunki polsko-krzyżackie podczas panowania Kazimierza Wielkiego

- 1308/1309 r. - zajęcie Pomorza Gdańskiego przez Krzyżaków

- 1310 r. - Władysław Łokietek złożył skargę do kurii papieskiej w Awinionie, w której zarzucił zakonowi bezprawne zagarnięcie ziemi chełmińskiej i Pomorza oraz wymordowanie 10 tysięcy chrześcijan mieszkających w Gdańsku

- 1321 r. - sąd papieski wydał korzystny dla Polski wyrok: Zakon miał zwrócić Pomorze Gdańskie i zapłacić odszkodowanie

- 1328 r. - Krzyżacy zajęli ziemię dobrzyńską

- 1329 r. - Krzyżacy najechali przygraniczne tereny i zniszczyli ziemie aż po Łęczycę

- 1331 r. - bitwa pod Płowcami, zwycięstwo Polski

- 1332 r. - Krzyżacy wkraczają na Kujawy, Łokietek zawiera niekorzystny rozejm, na mocy którego Pomorze Gdańskie, Kujawy i ziemia dobrzyńska pozostaje w rękach Krzyżaków

- Kazimierz Wielki starał się odzyskać tereny zagarnięte przez zakon krzyżacki drogą sądową

- 1335 r. - zjazd w Wyszehradzie, w sprawie Pomorza i Kujaw sąd arbitrażowy władców Czech i Węgier wydał wyrok, na mocy którego Zakon miał zatrzymać Pomorze i ziemię chełmińską, a zwrócić Polsce Kujawy i ziemię dobrzyńską

- 1339 r. - proces warszawski, zakończył się zobowiązaniem Krzyżaków do zwrócenia Pomorza, Kujaw, ziemi dobrzyńskiej i michałowskiej

- 1343 r. - pokój wieczysty w Kaliszu, Krzyżacy zatrzymali w swych rękach ziemię chełmińską, michałowską oraz Pomorze Gdańskie, jako "jałmużnę" otrzymaną od Kazimierza Wielkiego. W zamian zakon zwracał Polsce Kujawy i ziemię dobrzyńską. Pokój kaliski przyczynił się do powiększenia terytorium Królestwa Polskiego