Odwołując się do treści Deklaracji, wyjaśnij, w jakich sytuacjach wolność jednostki mogła lub powinna być ograniczona.

Deklaracja Praw Człowieka i Obywatela Uchwalona 26 sierpnia 1789 r.

Deklaracja wyznaczała ramy dla przygotowywanej konstytucji Francji, ale stała się także punktem odniesienia dla wszystkich późniejszych ustaw zasadniczych. Przedstawiciele Ludu Francuskiego, występujący jako ZGROMADZENIE NARODOWE, uważając, iż jedyną przyczyną nieszczęść publicznych i nadużyć rządów jest nieznajomość, zapomnienie i lekceważenie praw człowieka, postanowili ogłosić w formie uroczystej deklaracji naturalne, niepozbywalne i święte prawa człowieka […].

Art. 1. Ludzie rodzą się i pozostają wolni i równi z punktu widzenia prawa.

Art. 2. Celem każdej organizacji politycznej jest utrzymanie naturalnych i nieprzedawnionych praw człowieka. Tymi prawami są: wolność, własność, bezpieczeństwo i opór przeciwko uciskami.

Art. 3. Źródło wszelkiego zwierzchnictwa spoczywa całkowicie w Narodzie.

Art. 4. Wolność polega na czynieniu tego wszystkiego, co nie szkodzi drugiemu.

Art. 10. Nikt nie może być niepokojony z powodu swoich przekonań, również religijnych, byle ich manifestowanie nie zakłócało porządku publicznego ustanowionego przez prawo.

Art. 11. Swobodna wymiana myśli i poglądów jest jednym z najcenniejszych praw człowieka. Każdy obywatel ma więc wolność słowa, pisma i druku i odpowiada tylko za nadużywanie tej wolności w wypadkach określonych przez ustawę.

Art. 17. Własność jest prawem świętym i nietykalnym. Nikt nie może być go pozbawionym, z wyjątkiem wypadku, gdy tego wymaga w sposób oczywisty konieczność publiczna uznana przez prawo, wszelako pod warunkiem słusznego i z góry wypłaconego odszkodowania.