Oceń słuszność i rzetelność argumentacji obu stron sporu polsko-krzyżackiego przedstawionej w tekstach źródłowych.

5. Poganom [...] nie wolno odbierać ich państw, posiadłości i zakresu władzy, ponieważ posiadają to bez popełnienia grzechu i za sprawą Boga, który stworzył to [wszystko] dla człowieka, którego ukształtował na swe podobieństwo i stąd poddał pod nogi jego wszystko, owce, woły itd. [...]
30. Krzyżacy pruscy, walcząc ze spokojnymi poganami, a raczej ich napadając, nie toczyli z nimi nigdy wojny sprawiedliwej, a to z tej przyczyny, że ci, którzy napadają na pragnących żyć w pokoju, nie mają za sobą żadnego prawa [...]. [...]
32. Nie wolno nawracać pogan na wiarę chrześcijańską mieczem ani uciskiem, ponieważ sposób ten połączony jest z krzywdą bliźniego. Nie należy czynić rzeczy złych, aby osiągnąć dobre.

Źródło: P. Włodkowic, O władzy papieża i cesarza w stosunku do niewiernych,
tłum. J. Dąbrowski, [w:] Teksty źródłowe do nauki historii w szkole średniej, z. 24:
Korona i Litwa od chrztu Jagiełły do Warny (1386–1444), Kraków 1923, s. 21–22.

Polacy i ich król są fałszywymi chrześcijanami [...]. Obrońcami i wspólnikami niewiernych. Przeto zakon krzyżacki walczyć przeciw nim może z równym prawem jak przeciw niewiernym [...]. Król polski [...] po fałszywym nawróceniu wrócił do pogaństwa [...].
[...] A Paweł [Włodkowic] nieuczciwie oskarża zakon krzyżacki, że neofitów okrutnie tępi i pali ich nowe kościoły. Czyż, pytam, godne nazwy kościołów są chaty, które wznoszą pod nazwą kościołów na to, by podstępnie oszukiwać chrześcijan. [...]
Polacy, ich król i książęta winni utracić koronę i królestwo, a pozbawieni pasa rycerskiego, pójść w stan wiecznej niewoli [...]. [...] zasłużyli [...] nie tylko na utratę królestwa, lecz także wszystkich dóbr [...].

Źródło: J. Falkenberg, Księga o doktrynie władzy cesarza i papieża, tłum. J. Dąbrowski, [w:] K. Baczkowski, Wielka historia Polski, t. 3: Dzieje Polski późnośredniowiecznej (1370–1506), Kraków 1999, s. 112.