Kazimierz Wielki

Ludwik Węgierski

- Kazimierz mimo iż miał cztery żony, to poza córkami nie udało mu się doczekać syna z prawego łoża (miał synów z kochankami);

- podczas zjazdu wyszehradzkiego (1339 r.) ustalił z Andegawenami prawo następstwa tronu po jego bezpotomnej śmierci – królem Polski miał zostać Ludwik Węgierski, syn Elżbiety – siostry Kazimierza Wielkiego

- Kazimierz próbował w międzyczasie zagwarantować swojemu wnukowi, Kazimierzowi słupskiemu, którego adoptował, koronę, jednak bezskutecznie

- również córki Kazimierza Wielkiego nie przejęły władzy po ojcu w 1370 r., ponieważ dwie pierwsze zmarły przed ojcem (Elżbieta i Kunegunda). Córki z ostatniego małżeństwa również nie objęły tronu: Jadwiga urodziła się rok przed śmiercią ojca, Kunegunda zmarła, a Anna, która miała zostać żoną Karola IV (cesarza, który nakłonił papieża by uznał córki z ostatniego małżeństwa za pełnoprawne) została wywieziona przez Elżbietę Łokietkównę na dwór w Budzie (w 1380 r. wyszła za mąż za słoweńskiego hrabiego).

- podobnie jak Kazimierz Wielki nie miał dziedzica męskiego, miał za to trzy córki: Katarzynę, Marię i Jadwigę

- zapewnienie sukcesji córkom w Polsce wydawało się niemożliwe, ponieważ nie dziedziczyło się po kądzieli, zatem dynastia andegaweńska mogła panować w Królestwie Polskim mając potomka płci męskiej

- Ludwik Węgierski by zagwarantować córkom prawo do tronu polskiego wydał dla szlachty przywilej koszycki (1374 r.) – na jego mocy w Polsce korona miała przypaść jednej z jego córek, w zamian szlachta została zwolniona z podatku gruntowego poza 2 groszami z łana.

Na podstawie informacji w tabeli można wywnioskować, że lepiej problem dziedziczenia rozwiązał Ludwik Węgierski. Nadając szlachcie przywilej, zagwarantował ciągłość władzy swojej dynastii.