Asymilacja to ruch społeczny i prąd kulturowy, który rozwijał się w XIX wieku. Wyłonił się wśród zwolenników niemieckiej haskali. Postulował:

- pełną emancypację Żydów

- otwarcie kultury żydowskiej na wpływy zewnętrzne

- uczestnictwo w życiu społecznym i kulturze europejskiej

- reformę judaizmu

Asymilacja w zaborze pruskim

W XIX stuleciu ludność żydowska stanowiła w zaborze pruskim znikomy procent. Żydzi z Wielkopolski dość szybko i intensywnie asymilowali się do kultury niemieckiej. Wzorem swoich niemieckich współbraci stawali się Niemcami wyznania mojżeszowego. Ludność żydowska mieszkająca w zaborze pruskim uzyskała ostatecznie równouprawnienie na mocy konstytucji Związku Północnoniemieckiego w roku 1869.

Asymilacja w zaborze rosyjskim

Asymilatorzy prowadzili ożywioną działalność na rzecz równouprawnienia Żydów. Ruch asymilacyjny współtworzyło kilka nurtów:

- asymilacja umiarkowana - kładła nacisk na integrację, otwarcie na wpływy nowoczesnej kultury europejskiej, reformę tradycyjnych instytucji żydowskich (samorząd, szkolnictwo, obyczajowość). Przeciwna była reformie religii

- asymilacja pełna - stopniowe zarzucanie języka i obyczajów żydowskich oraz przejmowanie mowy i kultury polskiej. Zwolennicy tego nurtu postulowali stopniową laicyzację i polonizację szkolnictwa żydowskiego

Asymilacja w zaborze austriackim

W większych miastach Galicji (Kraków, Lwów, Rzeszów) powstawały skupiska spolonizowanej inteligencji żydowskiej. W zaborze austriackim rozwijała się asymilacja radykalna (amalgamacja) postulowała całkowite zarzucenie kultury i obyczajowości żydowskiej, wtopienie się w społeczeństwo większościowe, aż do zmiany wyznania. Była przeciwna wszelkim reformom żydowskich instytucji. Uważała je za zbędne opóźnianie asymilacji. Stawiała za cel korzystanie z kulturalnych instytucji polskich i zanik kultury żydowskiej.