Stan wojenny wprowadzony w Polsce 13 grudnia 1981 roku przez generała Wojciecha Jaruzelskiego charakteryzował się bezprawiem oraz terrorem. Prawa i swobody obywatelskie zostały ograniczone. Wprowadzono zakaz opuszczania domostw po godzinie 22. Władze wstrzymały wydawanie wielu gazet i czasopism, a także zabroniono organizowania strajków. Zawieszono działalność wszystkich organizacji niezależnych od państwa. Działaczy opozycji demokratycznej oraz członków "Solidarności" aresztowano i wtrącono do więzień. Wprowadzono perlustrację korespondencji, w czasie rozmów telefonicznych pojawiał się komunikat "rozmowa kontrolowana", co miało na celu zastraszenie polskiego społeczeństwa. Komuniści ograniczyli możliwość podróżowania po kraju, a na kilka dni zamknięto granice Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej. Brutalnie stłumiono strajk górniczy w katowickiej kopalni "Wujek". W pacyfikacji zginęło 9 osób. Stan wojenny został zniesiony dopiero w 1983 roku. Członkowie "Solidarności" rozpoczęli działalność w podziemiu.

Argumenty za wprowadzeniem stanu wojennego w nocy z 12/13 grudnia 1981 roku:

zagrożenie interwencją zbrojną ze strony ZSRS według władz,
zagrożenie wybuchem strajków zorganizowanych przez Solidarność,
próba zapobieżenia konfrontacji Związków Zawodowych z władzą ludową.

Argumenty przeciw wprowadzeniu stanu wojennego:

zahamowanie procesu demokratyzacji,
przeprowadzenie zamachu wojskowego, który obalił dotychczasowy rząd,
utrzymanie się systemu komunistycznego,
nałożenie sankcji na PRL przez kraje zachodnie.

Ograniczenia swobód obywatelskich w związku z wprowadzeniem stanu wojennego:

Ograniczono podstawowe prawa obywatelskie - prawo do stowarzyszenia, wolność słowa, prawo do zgromadzeń.
Wyłączono telefony (a później podsłuchiwano treść rozmów telefonicznych - rozmowy kontrolowane), kontrolowano pocztę.
Wprowadzono godzinę milicyjną - zakaz wychodzenia z domu po godzinie 22:00.
Zakazano organizowania strajków.
Zdelegalizowano niektóre organizacje społeczne, w tym NSZZ "Solidarność".
Wstrzymano działalność wydawniczą.
Internowano wytypowanych wcześniej działaczy "Solidarności".

Działania władz PRL podjęte wobec społeczeństwa polskiego po wprowadzeniu stanu wojennego łamały podstawowe prawa człowieka, dlatego też należy je ocenić jako negatywne. Już w ciągu pierwszego tygodnia trwania stanu wojennego w więzieniach i ośrodkach internowania znalazło się około 5 tysięcy osób - byli to głównie przywódcy NSZZ „Solidarność” i związani z nim intelektualiści, a także przywódcy oraz uczestnicy strajków i protestów. Szybko przedstawiono im zarzuty prokuratorskie i osądzono, zwykle na kary więzienia. Najwyższy wyrok otrzymała działaczka opozycyjna Ewa Kubasiewicz - otrzymała karę 10 lat więzienia. Ponadto po stłumieniu strajków w kopalni „Piast”, z pracy zwolniono 2 tysiące robotników. Działania tego typu, czyli masowe masowe zwolnienia załóg w strajkujących zakładach stosowano w całym kraju. Zlikwidowano niektóre gazety, np. „Kultura” czy „Czas”. Karano organizacje zrzeszające działaczy studenckich, twórców i artystów, które nie chciały się podporządkować. Instytut Pamięci Narodowej oszacował liczbę ofiar śmiertelnych stanu wojennego, które poniosły śmierć - głównie śmiertelne postrzały i pobicia - podczas strajków i manifestacji na 56 osób.

Ocena wprowadzenia stanu wojennego to zadanie indywidualne.