Na zjazdach szlachty województwa sandomierskiego, o których mowa w tekście:
1. wydawano wyroki w sprawach karnych.
2. uchwalano podatki obowiązujące w całym kraju.
3. wybierano posła i sporządzano dla niego instrukcje.
4. ustalano czas i miejsce wolnej elekcji.

Opatów to miasto nad Opatówką (lewy dopływ Wisły). Był to gród na szlaku handlowym z Rusi do Wielkopolski, wzmiankowany w XII w. Miasto zostało po raz pierwszy lokowane w 1282 r.; do początku XVI w. było własnością biskupów lubuskich, a następnie rodzin magnackich. W XV–XVIII w. Opatów był miejscem sejmików województwa sandomierskiego, ośrodkiem rzemieślniczym i handlowym. Od 1795 r. Opatów znalazł się w zaborze austriackim, później – od 1809 r. w Księstwie Warszawskim, a od 1815 r. w Królestwie Polskim. 21 lutego 1864 r. pod Opatowem rozegrała się bitwa z wojskiem rosyjskim zakończona porażką powstańców z korpusu generała Józefa Hauke-Bosaka. W 1939 r. 62% mieszkańców Opatowa stanowili Żydzi. W czasie II wojny światowej utworzono w mieście getto, z którego Żydów wywożono do obozu zagłady. Po II wojnie światowej w Opatowie rozwinął się przemysł mechaniczny, odzieżowy, spożywczy. Głównym zabytkiem Opatowa jest kolegiata wzniesiona w pierwszej połowie XII w., a kilkakrotnie przebudowywana, m.in. w XIII i XVIII w.
Na podstawie: Nowa encyklopedia powszechna PWN, t. 4, Warszawa 1996, s. 649.