Na podstawie tekstu źródłowego wyjaśnij, kto i dlaczego był przeciwnikiem Kazimierza Wielkiego w walce o ziemie ruskie.

Fragment Kroniki Janka z Czarnkowa, koniec XIV w.
Kiedy Lubart, syn Gedymina księcia litewskiego, opanował Ruś, wkroczył tam król Kazimierz w roku 1349 z silnym wojskiem i zajął ją na nowo wraz z wszystkimi miastami i grodami, zostawiając Lubartowi tylko miasto Łuck z obwodem, na znak swej dobrej woli. Skoro zaś wjechał w triumfie do Krakowa i przez kler i lud został wspaniale przyjęty, dworzanie oskarżyli przed nim fałszywie niejakiego Marcina, zwanego Baryczką, wikariusza katedry krakowskiej, który w dzień św. Łukasza [18 października] został zasądzony i następnej nocy bez powodu utopiony w Wiśle. Niestety całe szczęście opuściło odtąd króla, który pierwej triumfował nad nieprzyjaciółmi. Wnet bowiem książęta litewscy, najeżdżając kilkakroć na Ruś, zniszczyli miasta, jak Włodzimierz i Lwów, oraz miasteczka i wsie, obracając je w popiół i w perzynę, zamki silniejsze, jak włodzimierski, bełski, brzeski i inne pomniejsze, pozdobywali i spustoszywszy w znacznej części ziemię łukowską, sandomierską i radomską, ogromną liczbę ludu chrześcijańskiego uprowadzili w niewolę.

J. Dąbrowski, Utwierdzenie państwa polskiego (1321–1384), Kraków 1923
(„Teksty Źródłowe do Nauki Historii w Szkole Średniej”, z. 21).