Na podstawie tekstu źródłowego i wiedzy własnej - Oceń polityczne, gospodarcze i wojskowe znaczenie prowincji, które otrzymał Juliusz Cezar.

Sekretarz cesarza Hadriana Swetoniusz o Juliuszu Cezarze, ok. 120 r. n.e.
22. [...] [Cezar] wybrał sobie spośród wszystkich prowincji właśnie Galię, której dostatki i korzystne możliwości [wojenne] przedstawiały dlań pomyślną perspektywę osiągnięciu wielu triumfów. Z początku wprawdzie otrzymał tylko Galię Przedalpejską z dodatkiem Illyrii [...]. Wkrótce otrzymał od senatu jeszcze Zaalpejską, ponieważ senatorowie bali się, aby w razie odmowy ze strony senatu lud mu i tej nie dał. Z tej przyczyny, uniesiony radością, nie powstrzymał się w kilka dni potem wobec licznych senatorów od takich hardych słów, że „mimo oporu i utyskiwań jego przeciwników zdołał uzyskać, czego pragnął, a teraz z kolei wszystkim na karki wsiądzie” [...].
[...] 23. [...] Cezar wyruszył do swojej prowincji [...].
24. [...] Gdy Lucjusz Domicjusz, kandydując na konsula, jawnie groził, że w czasie konsulatu [...] odbierze mu komendę nad wojskami, Cezar ściągnął do Luki, miasta swej prowincji, Krassusa i Pompejusza. Wymógł na nich, żeby celem utrącenia Domicjusza ubiegali się o konsulat po raz drugi i dzięki staraniom ich obydwóch uzyskał dla siebie przedłużenie władzy wojskowej na pięć lat. Ośmielony tym powodzeniem, oprócz tych legionów, które otrzymał od państwa, wystawił jeszcze inne z własnej szkatuły [...]. Odtąd już nie pominął żadnej sposobności do wszczęcia wojny, nawet niesprawiedliwej i niebezpiecznej, napastując bez powodu zarówno ludy sprzymierzone z Rzymem, jak i wrogie i dzikie [...]. Wobec pomyślnego wyniku dział wojennych uzyskał od senatu na cześć swego zwycięstwa modły dziękczynne częściej i na więcej dni niż ktokolwiek i kiedykolwiek.
25. Sprawował dowództwo wojskowe przez dziesięć lat.

Źródło: Gajus Swetoniusz Trankwillus, Żywoty Cezarów, tłum. J. Niemirska-Pliszczyńska, Wrocław 1960, s. 14–16.