Na podstawie tekstu wypisz działania Napoleona, które ponownie rozbudziły nadzieje Polaków na odzyskanie niepodległości u jego boku.

Gdy zdawało się, że sprawa Polski na długo popadnie w zapomnienie, wydarzenia polityczne w Europie przyniosły Polakom nową nadzieję. Utworzenie przez Napoleona Związku Reńskiego (patrz: temat 36) wzburzyło Prusy, któ- re uważały państwa niemieckie za swoją strefę wpływów. Król pruski Fryderyk Wilhelm III, przekonany o potędze swej armii, wystosował do cesarza Francuzów ultimatum z wezwaniem do wycofania wojsk francuskich z Niemiec. Napoleon odrzucił pruskie żądania. W październiku 1806 r. w dwóch równocześnie rozegranych bitwach – pod Jeną i Auerstedt (czytaj: auersztet) – rozbił główne siły Fryderyka Wilhelma. Pokonana armia pruska pospiesz- nie wycofała się na wschód. Zwycięskie wojska francuskie zajęły Berlin. W początkach listopada pierwsze oddzia- ły napoleońskie wkroczyły na ziemie zaboru pruskiego. Prusy zyskały jednak sojusznika w Aleksandrze I. Przystą- pienie Rosji do wojny oznaczało dla Napoleona koniecz- ność prowadzenia działań wojennych na ziemiach polskich, z dala od własnych baz zaopatrzenia. W tej sytuacji ogrom- ną rolę mogła odegrać postawa Polaków. Jeszcze podczas pobytu w Berlinie cesarz Francuzów wezwał do swej kwa- tery przebywającego we Włoszech generała Dąbrowskie- go i Józefa Wybickiego (był we Wrocławiu). Na życzenie władcy przygotowali oni odezwę wzywającą rodaków do powstania i walki z Prusakami u boku Napoleona. Polacy z entuzjazmem witali wkraczające wojska fran- cuskie. Do zarządzania wyzwolonymi terenami Napoleon powołał Komisję Rządzącą - tymczasową polską admi- nistrację. Na odzyskanych ziemiach powstawały polskie oddziały formowane przez zamożną szlachtę i dawnych wojskowych. Wkrótce organizację regularnych wojsk polskich powierzono generałowi Dąbrowskiemu i księ- ciu Józefowi Poniatowskiemu. Zorganizowana przez nich armia liczyła ok. 20 tys. żołnierzy. Militarne i organizacyjne wsparcie udzielone przez Polaków Napoleonowi było mu niezbędne ze względu na uciążliwość prowadzenia przedłużającej się wojny w trudnych warunkach zimowych iz dala od francuskich baz zaopatrzenia. Losy konfliktu rozstrzygnęły się dopiero w czerwcu 1807 r. w bitwie pod Frydlandem (obecnie Prawdinsk w Rosji), w której Bonapartemu udało się roz- bić główne siły rosyjsko-pruskie.