Na podstawie podrozdziału Fryderyk II Wielki – przyjaciel filozofów ze str. 209–210 podręcznika oraz fragmentu opracowania historycznego rozstrzygnij, czy Fryderyk II słusznie nazywany był królem-filozofem. Odpowiedź uzasadnij.

Reformator sądownictwa i szkolnictwa zajmuje jednak centralne miejsce wśród oświeconych absolutystów głównie z powodu swej postawy króla-filozofa w osiemnastowiecznym tego słowa znaczeniu. Sławiony przez Woltera i jego „republikę literacką”, Fryderyk popierał „filozofów” i częściowo podzielał ich poglądy, ale też zręcznie zaprzęgał pióra i talenty w służbę swej polityki. Schlebiał im, oświadczając: „Filozofowie uczą tego, co być powinno, a królowie istnieją jedynie po to, aby wykonywać to, co wyście pojęli”. Tak częsta niezgodność owego oświadczenia z czynami Fryderyka nie zmienia faktu, że dzięki niemu powstał prototyp filozofa na tronie. Będącą zastosowaniem teorii umowy społecznej fryderycjańska maksyma o królu jako „pierwszym słudze państwa” zrobiła światową karierę. Prusy stały się nie tylko krajem pełnej tolerancji religijnej, ale Fryderyk II był chyba pierwszym królem afiszującym się ze swoją pogardą dla religii.
E. Rostworowski, Historia powszechna. Wiek XVIII, Warszawa 1995, s. 468.