Egzekucja biskupa Stanisława spowodowała powstanie wewnętrznej opozycji w kraju, która zmusiła władcę do ucieczki z Polski (1079 r.). Bolesław Śmiały udał się na Węgry, gdzie dwa lata później (1081 r.) zmarł w niewyjaśnionych okolicznościach.

Wincenty Kadłubek przyczynę sporu pomiędzy biskupem Stanisławem ze Szczepanowa a Bolesławem II Śmiałym widzi w polityce prowadzonej przez księcia. Pod nieobecność króla w państwie wybuchł bunt, na czele którego stanęli możnowładcy wspierani przez biskupa krakowskiego Stanisława ze Szczepanowa. Bolesław Śmiały szybko stłumił powstanie, a jego przywódców skazał na śmierć. Tragiczny los spotkał także duchownego, który zgodnie z karą przewidzianą dla zdrajców został poćwiartowany.

Relacja przekazana przez Galla Anonima jest krótka, treściwa i rzeczowa. Kronikarz relacjonuje spór, który zaistniał pomiędzy Bolesławem Śmiałym a biskupem Stanisławem. Stara się jak najdokładniej oddać jego charakter. Gall Anonim wiarygodnie przedstawia to wydarzenie, unikając własnej oceny.

Przekaz prezentowany przez Wincentego Kadłubka nacechowany jest emocjami. Kronikarz jednoznacznie potępia postępowanie Bolesława Śmiałego, którego nazywa: "bezbożnikiem", "tyranem" i "zbrodniarzem". Wybiela biskupa Stanisława. Wobec jego osoby stosuje następujące określenia: "święty", "miłosierny", "niewinny".

Mistrz Wincenty przyczynę sporu pomiędzy biskupem Stanisławem ze Szczepanowa a Bolesławem Śmiałym widzi w polityce prowadzonej przez księcia. Pod nieobecność króla w państwie wybuchł bunt, na czele którego stanęli możnowładcy wspierani przez biskupa krakowskiego Stanisława ze Szczepanowa. Bolesław Śmiały szybko stłumił powstanie, a jego przywódców skazał na śmierć. Tragiczny los spotkał duchownego, który zgodnie z karą przewidzianą dla zdrajców został poćwiartowany.