Wielka Brytania

Na przełomie XIX i XX w. Wielka Brytania pod rządami królowej Wiktorii Hanowerskiej stała się największym imperium ówczesnego świata. Jej posiadłości rozciągały się od Ameryki Północnej, przez Afrykę, Azję, aż po Australię i Nową Zelandię. Mawiano wówczas, że nad Imperium Brytyjskim "nigdy nie zachodzi słońce".

Na początku XX w. brytyjskie imperium zajmowało 1/4 powierzchni ziemi i zamieszkiwane było przez 1/4 ludności całego globu. Na podbitych terenach wprowadzano język angielski, a administracja państwowa funkcjonowała zgodnie z brytyjskimi zasadami. Siłę armii brytyjskiej w okresie rozkwitu imperium stanowiły wojska kolonialne. Jej rekruci wywodzili się najczęściej spośród rdzennej ludności podbitych terenów. Dowództwo nad oddziałami sprawowali brytyjscy oficerowie. Najliczniejszymi oddziałami kolonialnymi, walczącymi w służbie angielskiej były wojska hinduskie. Żołnierzy tych jednostek nazywano sipajami. Do brytyjskiej armii przyjmowano również mieszkańców Pakistanu oraz Gurkhów.

Pod koniec XIX w. brytyjskie imperium kolonialne obejmowało:

Indie,
Kanadę,
Australię,
Egipt,
Kraj Przylądkowy,
Bahamy,
Gujanę br.,
Malaje,
Somalię i Aden.

Brytyjskie imperium kolonialne w latach 80. XIX w. - największe imperium w dziejach świata.