Kronika Thietmara, Poznań 1953:

[Mieszko] w czeskiej krainie pojął za żonę szlachetną siostrę Bolesława Starszego, która
okazała się w rzeczywistości taką, jak brzmiało jej imię. Nazywała się bowiem po słowiańsku
Dobrawa, co w języku niemieckim wykłada się: dobra. Owa wyznawczyni Chrystusa, widząc
swojego małżonka pogrążonego w wielorakich błędach pogaństwa, zastanawiała się usilnie
nad tym, w jaki sposób mogłaby go pozyskać dla swojej wiary. Starała się go zjednać na
wszelkie sposoby, nie dla zaspokojenia żądz tego zepsutego świata, lecz dla korzyści
wynikających z owej chwalebnej i przez wszystkich wiernych pożądanej nagrody w życiu
przyszłym. Umyślnie postępowała ona przez jakiś czas zdrożnie, aby później móc długo działać
dobrze. Kiedy mianowicie po zawarciu wspomnianego małżeństwa nadszedł okres wielkiego
postu i Dobrawa starała się złożyć Bogu dobrowolną ofiarę przez wstrzymanie się od jedzenia
mięsa i umartwianie swojego ciała, jej małżonek namawiał ją słodkimi obietnicami do złamania
postanowienia. Ona zaś zgodziła się na to w tym celu, by z kolei móc tym łatwiej zyskać u niego
posłuch w innych sprawach. Dowiedziałeś się przed chwilą, czytelniku, o jej przewinie, zważ
teraz, jaki owoc wydała jej zbożna intencja. Pracowała więc nad nawróceniem swego małżonka
i wysłuchał jej miłościwy Stwórca. Jego nieskończona łaska sprawiła, iż ten, który Go tak srogo
prześladował, pokajał się i pozbył na ustawiczne namowy swej małżonki jadu przyrodzonego
pogaństwa, chrztem świętym zmywając plamę grzechu pierworodnego.


Jan Długosz, Roczniki, czyli Kroniki sławnego Królestwa Polskiego, ks. 1 -2,
Warszawa 1961.

Za namową mężów katolickich i pobożnych Mieczysław [Mieszko] rozkazał usunąć siedem
nałożnic; zerwawszy z nimi łączność wysłał swatów do księcia Czech, Bolesława, aby prosili
dla niego o jego córkę Dąbrówkę na jedyną i prawowitą żonę. Książę Bolesław odpowiedział,
że nie odrzuciłby tak znakomitego i niepospolitego zięcia, gdyby ów porzucił pogańskie
obyczaje i przyjął zasady świętej wiary katolickiej. Kiedy odpowiedź ta doszła do Polski, książę
Mieczysław, zebrawszy liczną radę, pytał, co mu należy czynić. [Książę i dostojnicy] zgodnie
powzięli uchwałę o przyjęciu religii chrześcijańskiej. W Polsce było wielu książąt, dostojników
i wielmożów, którzy odradzali przyjęcie wiary chrześcijańskiej, jedni mówili, że wiara
chrześcijańska jest podejrzana, inni, że jej przepisy będą za trudne. Książę Mieczysław,
przyjąwszy sakrament chrztu, tego samego dnia dostąpił innego sakramentu – poślubił
Dąbrówkę. Następnie Mieczysław najsurowiej rozporządził za powszechną zgodą wszystkich
baronów i szlachty polskiej, aby zniszczyła bożyszcze i podobizny fałszywych bogów, by
świątynie oddano płomieniom; ich czciciele skazani byli na utratę majątku i ścięcie głowy. Nie
tylko poszczególne obrzędy, uroczystości i święta, ale i wszystkich wróżów, zaklinaczy i
wieszczów wyrugował z kraju. A ponieważ prawie we wszystkich miastach, miasteczkach i
znaczniejszych wsiach Polski zachowywano posągi bogów i święte gaje, które niszczono i
łamano wolniej, niż opiewał rozkaz księcia, więc później Mieczysław naznaczył na rozbicie i
zniszczenie ich dzień 7 marca. Kiedy ten nadszedł, każde miasto i wieś zmuszone były rozbijać
wizerunki swoich bogów wobec tłumów obojga płci.


Pytanie do tekstów źródłowych:

Czym różni się wersja wydarzeń Długosza od wersji Thietmara?