Klasyczna falanga grecka (VII — IV w. p.n.e.)
[...] w VII w. p.n.e. wykształcił się nowy szyk bojowy. Zwykle nazywano go phalanx [...].
W tej formacji hoplici byli zwykle — choć nie zawsze — ustawieni w osiem szeregów w głąb. Żołnierze stali jeden przy drugim w szeregu, każdy zajmował 2 - 2,5 m. Nazwano to otwartą formacją. Był to typowy szyk podczas ćwiczeń. Przed starciem żołnierze z tylnych szeregów wypełniali wolne miejsca tak, że każdy zajmował odcinek o szerokości 1 m, zaś lewa połowa jego tarczy osłaniała sąsiada. Spoza muru tarcz hoplita mógł zadawać pchnięcia włócznią. Wojownik z tylnego szeregu zajmował miejsce poległego lub cofał się, gdy to było konieczne. Ponieważ każdy z walczących starał się schronić za tarczą sąsiada, falanga miała zwyczaj przesuwania się w prawo, co nie pozostało bez wpływu na przebieg wielu bitew. Oficerowie, wliczając w to królów i głównodowodzących (strategos), walczyli zwykle w pierwszym szeregu wśród innych dobrze uzbrojonych hoplitów. Wystawiali się na takie samo niebezpieczeństwo, jak reszta żołnierzy. [...]
Tarcza — hoplon, od której pochodzi nazwa hoplita i która narzuciła mu sposób walki, była solidna i dość duża. Wykonywano ją z drewna, które z zewnątrz było pokryte brązem, a od wewnątrz — skórą. Do trzymania jej służyła opaska, zwykle z brąz, opinająca przedramię i uchwyt dla dłoni. Ta część tarczy, do której wewnątrz przylegało ramię, miała zwykle dodatkową warstwę brązu dla osłony. Jej duże rozmiary oznaczały, że była dość ciężka, ważyła ok. 8 kg. Czasami z dolnej połowy tarczy zwisała skórzana zasłona dla ochrony nóg hoplity przed pociskami.
Ciało chronił pancerz. [...] Pancerz składał się z osłony na korpus z wyciętymi otworami na ramiona oraz z dolnej części podzielonej na dwie warstwy „piór” [...] Głowę chronił hełm z brązu, który często — choć nie zawsze — był ozdobiony grzebieniem z końskiego włosia. [...]
Dolne części nóg chroniły nagolenniki, które sprężyście przylegały do łydek i nie były mocowane rzemieniami. We wcześniejszych epokach używano osłon na uda, ręce i stopy, ale w okresie wojen perskich wyszły one z użytku, ponieważ krępowały ruchy i stanowiły zbyt poważne obciążenie. Pomimo ich braku hoplita był dobrze chroniony.

Zad. 1
Mocne strony falangi klaycznej —

Słabe strony falangi klasycznej —