Kiedy główny hufiec wojska krzyżackiego ruszył na Brześć (…) mniejsza część wojska ze sztandarem mistrza powędrowała za oddalonymi; na tę część król z jazdą swoją i piechotą napadł (…) Oba wojska walczyły z niezwykłą zaciekłością i wielu padło z obu stron; ze strony Zakonu czcigodni mężowie: wielki komtur Otto z Bonsdorfu, komtur elbląski Herman, komtur gdański Albert i wielu innych, ze strony króla (również) wielu rycerzy poległo. Bitwa trwała dotąd, dopóki ci (Krzyżacy), którzy poszli naprzód nie powrócili. Wtedy król zmęczony walką razem z wojskiem swoim uciekł – a z nim syn jego; w ucieczce tej wielu (z Polaków), tak z jazdy, jak z piechoty zostało zamordowanych; (tak) osiągnęli rycerze zakonni zwycięstwo i triumf. Armia krzyżacka po pogoni wojsk królewskich wróciła z powrotem do Torunia. Zaś biskup włocławski, Mateusz, kazał pochować ciała poległych na polu walki i zbudował na tym miejscu kaplicę.*

*Według kroniki oliwskiej, cyt. za: H. Paszkiewicz,  Dzieje Polski Cz.1 Czasy piastowskie. Warszawa 1924, s.273.


Wykorzystując odpowiednie cytaty, ustal przybliżone daty konfliktu, o którym mówi powyższy tekst.