Jan Długosz, Roczniki, czyli kroniki sławnego Królestwa Polskiego, Kraków 1870 r.

Skoro więc posłowie stanęli w Grodnie, książę Kazimierz i panowie litewscy przyjęli ich z uczciwością – a Wincenty, arcybiskup gnieźnieński w te niemal słowa przemówił: „W imieniu Królestwa Polskiego Miłościwy Książę, to przede wszystkim winniśmy ci przedłożyć: że gdy po śmierci Kazimierza i Ludwika , królów polskich ojcowie nasi dla rozszerzenia religii chrześcijańskiej wzięli na królestwa ojca twojego. Za życia jeszcze ojca twego przyrzekliśmy mu i poprzysięgli, że jednego z was, dwóch braci, weźmiemy po nim na królestwo. Co też w samej rzeczy po jego śmierci uczyniliśmy, obrawszy królem brata twego Władysława z przyczyny prawa starszeństwa. Jakoż przybywamy tu w imieniu całego Królestwa Polskiego i o dokonanym wyborze twej Książęcej Mości publicznie oznajmiamy z prośbą, abyś na niedzielę przed dniem św. Mikołaja do miasta Krakowa, gdzie królowie polscy zwykli się koronować, osobiście przybyć raczył i z rąk biskupów przyjął koronę i królewskie namaszczenie ”.

Porównaj podstawy prawne rządów Kazimierza Jagiellończyka w Królestwie Polskim i w Wielkim Księstwie Litewskim.