Jak wydarzenie opisane w źródle 1. mogło oddziaływać na przyszłych uczestników walk o niepodległość, o których mowa w źródle 2.? 

Źródło 1. Fragment opisu wykonania wyroku na majorze Walerianie Łukasińskim oraz
i nnych członkach Towarzystwa Patriotycznego w 1824 r.

Warknęły werble pod rękami doboszów. […] Po komendzie „Prezentuj broń” […] odczytano
wyrok zatwierdzony przez cesarza. […] Kat […] przystępował kolejno do skazanych. Zrywał
im szlify, ordery i odznaczenia pułkowe, po czym łamał nad głową każdego szpadę. Jego
pomocnicy zdzierali pospiesznie mundury […]. Kazano skazanym usiąść na ziemi i kowale
wojskowi przykuli do ich obuwia kajdany […]. Wzrok Łukasińskiego błądził po szeregach
własnego, macierzystego pułku. Może w oczach […] żołnierzy chciał znaleźć odpowiedź
na pytanie: czy jego ofiara i działania są daremne, czy też stanowią one – odwrotnie – zachętę
do usiłowań lepiej zorganizowanych, bardziej długofalowych, bezkompromisowych?
Wspominał także po latach Dobrzycki, że gdy spoglądał wtedy na milczące szeregi wojska,
u wielu – nie tylko Polaków, lecz i Rosjan – zauważył łzy w oczach. Łukasiński trzymał się
prosto mimo wyraźnych trudności w poruszaniu spowodowanych ciężarem kajdan […].

Na podstawie: J. Adamski, L. Chmiel, A. Syta, Czasy, ludzie, wydarzenia, Warszawa 1986, s. 87.

Źródło 2. Fragment pamiętnika majora Waleriana Łukasińskiego napisanego
w więzieniu – w twierdzy szliselburskiej w 1863 r.

Powstanie […] jest to manifest nie pojedynczych osób, ale całego narodu: on przemawia
głośno do całego świata i może w przyszłości przynieść swobodę. Pierwsi dowódcy powstań,[…], to są prawdziwe i dobrowolne ofiary, poświęcające się na ołtarzu ojczyzny, nie dla
zwycięstwa i tryumfów, których spodziewać się nie mogą w nierównej walce, ale tylko, żeby
uczynić głośnymi cierpienia swoich współziomków […].

Na podstawie: W. Łukasiński, Pamiętnik, Warszawa 1960, s. 94