I. Ocena panowania Kazimierza Wielkiego w kronice Janka z Czarnkowa.
Królestwa swego dzielnie bronił. Krzyżacy bowiem, widząc jego potęgę i przedsiębiorczość, ziemie kujawską i dobrzyńską, które zajęli za czasów jego ojca, na powrót mu oddali i zawarli z nim pokój wieczysty. Gdy zaś książę żagański pewną przestrzeń królestwa polskiego z miastem, zwanem Wschową, od dawna przemocą trzymał, król Kazimierz, roku pańskiego 1343, zebrawszy zbrojną siłę, miasto powyższe zdobył [...], zamek zaś jego [księcia żagańskiego] murowany, zwany Cieniawą, zwaliwszy mury, zdobył. Dopiero potem, zmiękczony prośbami i obietnicami księcia [...], że nigdy tej ziemi dla siebie nie będzie chciał przywłaszczyć, powrócił do domu. Ten król ponad wszystkich książąt polskich dzielnice rządził rzeczą pospolitą, albowiem jak drugi Salomon wyniósł dzieła swoje, budując miasta, domy i grody. Przede wszystkim zamek krakowski ozdobił przedziwnymi budynkami, wieżami, rzeźbami, malowidłami i dachami nad podziw wspaniałymi. Naprzeciw zaś zamku krakowskiego, za Wisła około kościoła, który zowie się Skałka, wybudował miasto, które od imienia swego nazwał Kazimierzem [...]. Wszystkie te miasta i zamki opatrzył bardzo silnymi murami, budowlami i wieżami wyniosłymi, głębokimi fosami i innymi fortyfikacjami na ozdobę królestwa, a ku bezpieczeństwu i schronieniu narodu polskiego. Za panowania bowiem tego króla powstało w lasach, gajach i na karczowiskach drugie tyle miast i wsi, ile przedtem było w Królestwie Polskim
(Z kroniki Janka z Czarnkowa, [w:] Teksty źródłowe do nauczania historii w szkole, z. 10, Warszawa 1959, s. 42).
1. W jaki sposób oceniał on panowanie Kazimierza Wielkiego?