Doktryna ekonomiczna rozwinięta w Niemczech i Austrii w XVII i XVIII wieku, uznająca za nadrzędny cel polityki gospodarczej państwa pełne wykorzystanie zasobów ludzkich i zdolności produkcyjnych w celu zwiększenia dochodów władcy. Doktryna ekonomiczna rozwinięta w Niemczech i Austrii w XVII i XVIII wieku, uznająca za nadrzędny cel polityki gospodarczej państwa pełne wykorzystanie zasobów ludzkich i zdolności produkcyjnych w celu zwiększenia dochodów władcy.