Dla powojennych historyków król raz jeszcze stał się zdobywcą świata […], przy czym akt podboju uważali nie za środek wiodący do celu, lecz za cel sam w sobie, cel, do którego zmierzał opętany manią wielkości wizjoner, starając się zaspokoić nienasycone potrzeby swego wszechpożerającego Ja. […] Dla mnie, w ostatecznym rozrachunku, Aleksander był prawdziwym geniuszem jako dowódca, najznakomitszym wodzem, jakiego widział świat. Jego dar szybkiego działania, improwizacji, stosowania rozmaitych form strategii; jego opanowanie w chwilach kryzysu […], jego mistrzowska orientacja w terenie i psychologiczny talent przenikania intencji przeciwnika – wszystkie te cechy stawiają go na pierwszym miejscu wśród wielkich wodzów historii. […] Syn Filipa został wychowany na króla i wojownika. Jego jedyną sprawą, przemożną obsesją w ciągu całego […] życia, była wojna, podboje. […] Spędził życie odnosząc legendarne sukcesy, w pogoni za achillejskim „kleos” […]. Imperium, które zbudował, rozpadło się natychmiast po jego śmierci; przybywał jako zdobywca, jego dziełem było zniszczenie.

P. Green, Aleksander Wielki, Warszawa 1978, s. 434–436

Na podstawie tekstu, napisz pozytywy i negatywy Aleksandra Macedońskiego