Ocena decyzji o wybuchu Powstania Warszawskiego - to zadanie indywidualne.

Poniżej zamieszczono argumenty "za" wybuchem Powstania Warszawskiego oraz "przeciw".

Argumenty "za" wybuchem Powstania Warszawskiego:

Po pięciu latach niemieckiej okupacji: powszechnym terrorze, masowych rozstrzeliwaniach, łapankach, wysyłaniu Polaków na roboty przymusowe do Niemiec - mieszkańcy Warszawy zapragnęli stanąć do walki z Niemcami i zginąć z bronią w ręku. Żołnierze AK powtarzali: "Dzużo większa szkoda jest umierać na kolanach, niż umierać w walce".
Wybuch Powstania Warszawskiego był logiczną konsekwencją kampanii wrześniowej i powołania do życia struktur Polskiego Państwa Podziemnego. Rozpoczęcie walk było nieuchronne, jeśli weźmiemy pod uwagę ówczesną atmosferę panującą w Warszawie.
Polacy od lat przygotowywali się do walki z Niemcami. W momencie wybuchu Powstania Warszawskiego błyskawicznie uruchomiono szpitale i kuchnie polowe. Zaczęła działać prasa powstańcza oraz radiostacja. Ekipy filmowe zaczęły działać niemal natychmiast.
Powstańcy byli pewni, że w walce z okupantem pomogą im alianci. Byli przekonani, że powstanie potrwa maksymalnie tydzień. Cały czas wierzyli, że istnieje porozumienie alianckie, że z Zachodu przyjdzie pomoc.
Słabnąca siła niemieckich wojsk. Klęska Wehrmachtu na froncie wschodnim.
Dla H. Himmlera była to zapewne jedna z najtrudniejszych bitew w życiu.

Argumenty "przeciwko" wybuchowi Powstania Warszawskiego:

Komendatura Główna AK źle oceniła sytuację. Wydając rozkaz wybuchu Powstania Warszawskiego doprowadziła do śmierci setek tysięcy mieszkańców miasta.
Powstanie wybuchło bez poparcia rządu emigracyjnego w Londynie, przez co w oczach aliantów zdeprecjonowano znaczenie tego rządu oraz jego zdolność do kontroli sytuacji w kraju.
W wyniku walk powstańczych zniszczone zostały bezcenne zabytki Warszawy, które stanowiły wielowiekowy dorobek Polski.
85% budynków lewobrzeżnej części miasta legła w gruzach.
Po klęsce Powstania Warszawskiego ludność stolicy wysiedlono. Skierowaną ją do przymusowej pracy lub do obozów koncentracyjnych.
Ludność cywilna w wielu wypadkach została pozostawiona sama sobie. Nie pomyślano o skutecznym systemie ewakuacji.
Wcześniejsze działania NKWD dawały jasny obraz, do czego mógł się posunąć Stalin i jaki był główny cel jego działań. Stalin zdecydowanie odmówił jakiegokolwiek wsparcia walczącym. Czekał aż Warszawa się wykrwawi.
Niewielkie zainteresowanie aliantów sprawą Polski. Alianci odnosili się do Powstania Warszawskiego z wielką dezaprobatą. Co prawda wysłali sprzęt wojskowy, jedzenie i amunicję drogą lotniczą, jednak większość zrzutów dostała się w ręce Niemców.
Największym beneficjentem Powstania Warszawskiego był Józef Stalin, który rękami Niemców pozbył się najbardziej wrogiej mu części polskiego społeczeństwa.