Bitwa pod Monte Cassino 17 I - 19 V 1944 r.

Przyczyna:

Konieczność przełamania Linii Gustawa blokującej aliantom drogę na Rzym. Masyw Cassino był naturalnym stanowiskiem obronnym na drodze do Rzymu, którego upadek oznaczałby utratę środkowych Włoch.

Zwycięzca:

Alianci. W bitwie decydującą rolę odegrali żołnierze 2 Korpusu Polskiego pod dowództwem gen. Władysława Andersa. Wojska polskie przełamały opór niemieckich wojsk Wehrmachtu, umożliwiając tym samym zdobycie masywu Cassino. Okolica ta pełna górskich przesmyków od zawsze była ciężka do przejścia, dlatego linię niemieckiej obrony mogła przełamać jedynie piechota.

Nazwa "Bitwa o Monte Casino" odnosi się do czterech bitw, które zostały stoczone pomiędzy wojskami alianckimi i Niemcami w 1944 r., w pobliżu klasztoru na Monte Casino. Współcześnie jest ona uważana za jedną z najzaciętszych bitw okresu II wojny światowej. W bojach o Monte Cassino brały również udział wojska brytyjskie oraz nowozelandzkie. Połączone siły polsko-brytyjsko-nowozelandzkie prowadziły wzmożoną ofensywę, dążąc do przełamania tzw. Linii Gustawa - silnie ufortyfikowanego i trudnego do zdobycia pasu umocnień obronnych, przebiegającego w najwęższym miejscu Półwyspu Apenińskiego. Siłami niemieckimi we Włoszech (od 6 listopada 1943 r.) dowodził feldmarszałek Luftwaffe Albert Kesselring. Od stycznia do maja 1944 r. siły niemieckie pod dowództwem Heinricha von Vietinghoffa i Fridolina von Sengera skutecznie odpierały atak aliantów. Sprawna ofensywa aliancka ostatecznie przełamała niemieckie umocnienia obronne w dniu 18 maja 1944 r.

Bitwa o Monte Cassino była wielkim triumfem Polaków, jest uważana za jedną z najbardziej zaciętych potyczek II wojny światowej (obok walk pod Stalingradem, na Łuku Kurskim, lądowania w Normandii oraz Powstania Warszawskiego). Zwycięstwo z udziałem żołnierzy 2 Korpusu Polskiego pod dowództwem generała Władysława Andersa doprowadziło do opanowania wzgórza i otworzyło wojskom alianckim drogę do Rzymu.

Polska flaga na Monte Cassino, 1944 r.