Aby święty Kościół rzymski był największą czcią otoczony, przeto użyczamy mu takiej władzy, dostojeństwa, mocy i oznak czci, jakie cesarzowi przysługują. Również postanawiamy, że ma On mieć naczelne zwierzchnictwo nad czterema [patriarchatami]: w Antiochii, Aleksandrii, Konstantynopolu i Jerozolimie, jak nad wszystkimi Kościołami Bożymi w całym świecie. Przekazujemy [papieżom] Nasz cesarski pałac, który wszystkim pałacom świata przoduje, następnie diadem, tj. koronę naszej głowy, i wszystkie części cesarskiego stroju. Przekazujemy Sylwestrowi1, powszechnemu papieżowi, nie tylko, jak powiedziano wyżej, Nasz pałac, lecz także wszystkie prowincje Zachodu należące do miasta Rzymu i do Italii, które pozostawiamy w Jego i w Jego Następców na papiestwie mocy i władaniu.

1. Na jakich argumentach opierały się papieskie pretensje do prymatu nad władzą świecką?