7. Jan Długosz, Roczniki, czyli kroniki sławnego Królestwa Polskiego, Kraków 1870 r.

Skoro więc posłowie [...] stanęli w Grodnie, książę Kazimierz [...] i panowie litewscy przyjęli ich z uczciwością – a Wincenty, arcybiskup gnieźnieński [...] w te niemal słowa przemówił: „W imieniu Królestwa Polskiego [...] Miłościwy Książę, to przede wszystkim winniśmy ci przedłożyć: że gdy po śmierci Kazimierza (1) i Ludwika (2), królów polskich [...] ojcowie nasi [...] dla rozszerzenia religii chrześcijańskiej wzięli na królestwa ojca twojego (3). [...] Za życia jeszcze ojca twego przyrzekliśmy mu i poprzysięgli, że jednego z was, dwóch braci, weźmiemy po nim na królestwo. Co też w samej rzeczy po jego śmierci uczyniliśmy, obrawszy królem brata twego Władysława (4) z przyczyny prawa starszeństwa [...]. Jakoż przybywamy tu w imieniu całego Królestwa polskiego i o dokonanym wyborze twej Książęcej Mości publicznie oznajmiamy z prośbą, abyś na niedzielę przed dniem św. Mikołaja do miasta Krakowa, gdzie królowie polscy zwykli się koronować, osobiście przybyć raczył i z rąk biskupów przyjął koronę i królewskie namaszczenie [...]”.



a) Zidentyfikuj postaci podkreślone w tekście: [4p.]

1.

2.

3.

4.