1. Zapoznaj się z tekstem dotyczącym oceny postaci Aleksandra Macedońskiego, a następnie wykonaj polecenia.

Dla powojennych historyków król raz jeszcze stał się zdobywcą świata […], przy czym akt podboju uważali nie za
środek wiodący do celu, lecz za cel sam w sobie, cel, do którego zmierzał opętany manią wielkości wizjoner, starając
się zaspokoić nienasycone potrzeby swego wszechpożerającego Ja. […] Dla mnie, w ostatecznym rozrachunku,
Aleksander był prawdziwym geniuszem jako dowódca, najznakomitszym wodzem, jakiego widział świat. Jego dar
szybkiego działania, improwizacji, stosowania rozmaitych form strategii; jego opanowanie w chwilach kryzysu
[…], jego mistrzowska orientacja w terenie i psychologiczny talent przenikania intencji przeciwnika – wszystkie te
cechy stawiają go na pierwszym miejscu wśród wielkich wodzów historii. […] Syn Filipa został wychowany na
króla i wojownika. Jego jedyną sprawą, przemożną obsesją w ciągu całego […] życia, była wojna, podboje. […]
Spędził życie odnosząc legendarne sukcesy, w pogoni za achillejskim „kleos” […]. Imperium, które zbudował, rozpadło
się natychmiast po jego śmierci; przybywał jako zdobywca, jego dziełem było zniszczenie.
P. Green, Aleksander Wielki, Warszawa 1978, s. 434–436.

A. W tabeli wypisz w punktach pozytywne i negatywne elementy oceny Aleksandra Macedońskiego.

B. Wyjaśnij, dlaczego w tekście pojawia się nawiązanie do Achillesa.