Wybierz właściwe słowa/zwroty, aby uzupełnić prawidłowo tekst.

Pustynnienie antropogeniczne to jeden z najdłużej badanych rodzajów kształtowania/degradacji środowiska przyrodniczego. [...] Na przełomie XIX i XX wieku dużą wagę przywiązywano do pustynnienia wnętrza Azji/Europy, na początku lat siedemdziesiątych XX wieku opinia światowa dostrzegła te procesy w tragicznych atakach suszy/powodzi i głodu w strefie Sahelu/śródziemnomorskiej, a wkrótce potem stało się oczywiste, że pustynnienie jest zjawiskiem ogólnoświatowym/regionalnym, w bezpośredni sposób dotykającym zapewne około jednego miliona/miliarda ludzi! W niewielu miejscach proces ten zachodzi w sposób spektakularny (np. wydmy zasypują domy), znacznie częściej na obszarach półsuchych/suchych obserwujemy rozwój/ubożenie roślinności, zanikanie/odnawianie wód powierzchniowych i podziemnych, pojawianie się płatów nagiego/porośniętego roślinnością gruntu. Zjawiska te nie zachodzą też z jednakową prędkością i w każdym regionie w pewnych latach ulegają one intensyfikacji/zahamowaniu, a nawet regresowi, ale rozpatrywane w dłuższym wycinku czasu są niewątpliwe i nieubłagane. […] Wypracowano wiele propozycji rozwiązań, ale w większości ograniczają się one do sfery naukowej/technicznej: od utrwalania/spulchniania gruntu, poprzez zapobieganie wywiewaniu/zagęszczaniu gleby, po projekty wprowadzenia nowych technik transportu wody i nawadniania/odwadniania gruntów, odpowiedni dobór roślin przemysłowych/uprawnych, opracowanie sposobów wylesiania/zadrzewiania chronionych obszarów itp. […] Obecne pustynnienie wynika w dużej mierze z zaburzenia dawnego stanu równowagi obejmującego trzy elementy: przyrodę – techniki gospodarowania – stosunki społeczne.