Przykłady wiatrów lokalnych:

1. Bryza - występuje w strefie brzegowej mórz i oceanów, a także dużych jezior. Bryza jest wiatrem lokalnym, który powstaje w związku z różnicą nagrzewania się i oddawania ciepła przez ląd i morze. W dzień wiatry wieją od morza, gdzie tworzy się lokalny wyż w stronę lądu, w nocy wieją od lądu (gdzie wówczas tworzy się wyż) w stronę morza. Jest to związane z tym, że ląd nagrzewa się szybciej ale również szybciej oddaje ciepło do atmosfery, natomiast woda nagrzewa się wolniej, ale również wolniej oddaje ciepło.

2. Bora - występuje w Chorwacji na wybrzeżu Morza Adriatyckiego. Bora tworzy się na obszarach, gdzie wyżyny lub góry sąsiadują bezpośrednio z morzem lub oceanem. W wyniku silnego wychłodzenia lądu na szczytach, chłodne powietrze spływa gwałtownie w kierunku zbiornika wodnego. Opadając po stokach nabiera dużej prędkości.

3. Mistral - występuje w rejonie w południowej Francji (obszar Masywu Centralnego) i zachodniej części Morza Śródziemnego. Warunkiem do powstania tego wiatru jest występowanie ośrodka niskiego ciśnienia nad zachodnią częścią Morza Śródziemnego oraz ośrodka wysokiego ciśnienia nad Europą Zachodnią. Taki rozkład ośrodków barycznych powoduje przepływ chłodnego powietrza w kierunku południowym, czyli powstanie mistralu.

4. Samum - występuje na obszarach pustynnych w Afryce Północnej i na Półwyspie Arabskim. Jest to pustynny, gorący, suchy zachodni lub południowo-zachodni wiatr w Egipcie, Azji Mniejszej i Arabii, powodujący burze piaskowe. Rozpoczyna się nagle, wieje z wnętrz pustyń (do ok. 20 minut). Przynosi rozpalone powietrze nasycone piaskiem i pyłem.

5. Lewanter - występuje na śródziemnomorskim wybrzeżu Hiszpanii i Francji, a także w północnej Algierii. Jest to silny wiatr lokalny wiejący z kierunku Morza Śródziemnego do Oceanu Atlantyckiego, pojawia się również nad Morzem Czarnym i Azowskim, jest wilgotny i towarzyszy mu pochmurna, deszczowa pogoda.