Główne zagrożenie dla mieszkańców Mazowsza pochodziło z północy, ze strony zamieszkujących puszczańskie tereny plemion, przez długi czas pogańskich. Znaczne obszary
północnej granicy były chronione dzięki naturalnym przeszkodom, gdzieniegdzie jednak znajdowały się wygodniejsze przejścia. W tych właśnie miejscach postanowiono wznieść system wałów wzmocnionych rowami (fosami) i pilnowanych przez straże.

Najdłuższy zachowany fragment takich umocnień, liczący dziś łącznie 25 kilometrów, ciągnie się na północ od

A. Grójca.
B. Siedlec.
C. Kozienic.
D. Mławy.