Debata w Parlamencie Europejskim na temat polityki Chin i jej skutków dla Afryki [fragmenty wystąpień]
Gay Mitchell (...)
Panie przewodniczący! Chiny rozpoczęły handel i wprowadzanie zmian w latach 80. i sprawiły, że 400 milionów mieszkańców tego kraju podniosło się z biedy, jak wspomina się we wspaniałym sprawozdaniu pani poseł Gomes. Jakie inne państwo w tym samym czasie wyprowadziło 400 mln swoich mieszkańców z biedy? Musimy patrzeć na to realnie. Jest to jedna z kwestii, którą musimy przedyskutować dziś wieczorem.
Wiele innych części świata przekonało się już, jak gorącym ogniem zieje chiński smok. Gospodarcze rozruchy w wielu krajach latynoamerykańskich i afrykańskich są spowodowane głównie ekonomicznym wzrostem Chin. Działania Chin, czy to w dziedzinie inwestycji, handlu lub pomocy Afryce, wzrosły w zawrotnym tempie w ciągu ostatnich kilku lat. Liczby mówią same za siebie. Wartość chińskiego handlu z Afryką wzrosła z 2 mld USD w 1999 r. do prawie 40 mld USD w 2005 r. Jak powiedział pan komisarz, Chiny obecnie są trzecim co do wielkości partnerem handlowym Afryki.
Zaangażowanie Chin w Afryce otwiera wiele możliwości. Jednakże trzeba krytycznie patrzeć na wpływ takiego rozwoju sytuacji. Potencjał rozwoju i warunki rozwoju to dwie strony tego samego medalu. Medal ma zawsze dwie strony i jedna nie może istnieć bez drugiej. To prawda, że potencjał wzrostu w wielu krajach Afryki jest przeogromny, lecz skorumpowane rządy afrykańskie przez dziesięciolecia okazywały ignorancję dla swoich obywateli, odbierając im możliwości rozwoju. To afrykańskie władze polityczne zadecydują, czy zaangażowanie Chin ma być postrzegane przez zwykłego obywatela Afryki jako korzyść czy jako przekleństwo.
Kongo jest koronnym przykładem tego, gdzie leży wielki potencjał rozwoju. Produkcja per capita wynosi tam rocznie 714 USD. Ludność Konga bardzo cierpi. Chiny zawarły z Kongo umowę na wybudowanie ośmiu szpitali, tysięcy kilometrów dróg i torów, a w zamian dostaną tak potrzebne minerały dla Chin. Ale jeśli to porozumienie ma zadziałać, nie może to być jedynie sytuacja „win-win”, w której obie strony wygrywają. Może to być sytuacja „win-win-win”, bo dzięki temu można przyspieszyć osiągnięcie milenijnych celów rozwoju. Czy w Europie możemy pracować wspólnie z Chinami i starać się udoskonalać to, co się obecnie dzieje, i ulepszać zamiast po prostu krytykować to, co robią Chiny lub niedociągnięcia Chin? Jeśli możemy pracować razem z Chinami i Afryką, aby poprawić dobre sprawowanie rządów, myślę że możemy dostarczać pomoc, rozwijać handel i czynić ulepszenia.

Andreas Molzer (...)
Pani przewodnicząca! Na przykładzie Afryki staje się jasne, iż tak chwalona współpraca w dziedzinie rozwoju nie zawsze idzie zgodnie z planem i oczekiwaniami. Zbyt często wykorzystywana jest do promowania eksportu z udzielających pomocy krajów, a nierzadko do wspierania dyktatorów oraz tworzenia nowych zależności, wykorzystując politykę zarządzania długiem.
W tym kontekście ostatnie ambicje Chin i Indii na kontynencie afrykańskim powinny – z europejskiego punktu widzenia – traktowane być z jak największym sceptycyzmem. Państwa charakteryzujące się niskimi kosztami produkcji, które niszczą gospodarkę europejską na masową skalę, próbują najwyraźniej zabezpieczyć źródła tanich surowców i otworzyć nowe rynki zbytu. Ta utrzymująca się odmiana neokolonializmu – jak chciałbym to nazwać – w Afryce w wydaniu Chin i Indii w krótką chwilę zniszczyłaby wszystkie dotychczasowe wysiłki Zachodu. Nie można pozwolić Pekinowi czy New Delhi na zachęcanie krajów, którym niedawno anulowano długi, do kolejnych pożyczek i tworzenia nowych zależności jedynie w celu zabezpieczenia dostaw surowców. Jednocześnie nie powinno się zezwalać krajom afrykańskim na zbyt chętne przyjmowanie pomocy na rzecz ich rozwoju w momencie, kiedy nie są w stanie przyjąć swoich obywateli, gdy przechwytywani są oni jako nielegalni imigranci przez straż graniczną Frontex na wybrzeżach Europy.

Zadanie do fragmentów ;
Porównaj oceny skutków polityki Chin wobec Afryki przedstawione w wystąpieniach eurodeputowanych.
Wymień dwie inne niż wskazane w tekstach przyczyny problemów społeczno-ekonomicznych państw globalnego południa.