Przykładowa odpowiedź:

Niemiecki filozof Arthur Schopenhauer (1788-1860) w swojej refleksji filozoficznej wyszedł od reinterpretacji filozofii Immanuela Kanta (1724-1804). Kant przyjął, że rzeczywistość dzieli się na dwie sfery: zjawisk (czyli fenomenów) i rzeczy samych w sobie (czyli noumenów). Ludzie w swoich procesach poznawczych dosięgają jedynie tych pierwszych, czyli zjawisk (fenomenów). Rzeczy same w sobie (noumeny) pozostają dla nich całkowicie niedostępne poznawczo. O noumenach wiadomo tylko tyle, że istnieją. Natomiast ich istota jest przed ludźmi skryta.

Jednak Schopenhauer uznał, że wskutek introspekcji (analizowania tego, co znajduje się wewnątrz naszego życia psychicznego) możemy, wbrew temu, co twierdził Kant, dowiedzieć się czegoś na temat noumenów. My, sami dla siebie, nie jesteśmy jedynie zjawiskami (w terminologii Schopenhauera: 'przedstawieniami'), lecz właśnie noumenami, tj. rzeczami samymi w sobie. Gdy patrzymy za sprawą introspekcji w głąb własnego wnętrza, to jesteśmy w stanie obcować z rzeczą samą w sobie. Doświadczamy wówczas pragnień, dążeń, aspiracji, nadziei i obaw. Właśnie to, zdaniem Schopenhauera, skrywa ludzkie wnętrze, dające się utożsamić z tym, co Kant nazywał rzeczą samą w sobie.

Schopenhauer dodawał, że życie wewnętrzne człowieka jest kierowane czynnikiem, który nazywał on wolą. Życie wewnętrzne człowieka to zatem życie