Większość gatunków sinic to formy nitkowate, choć niektóre mogą występować w postaci pojedynczych komórek, kolonii czy plech. Niektóre z nich wytwarzają heterocysty, tj. grubościenne komórki umożliwiające wiązanie azotu atmosferycznego, z których przenoszony jest on w formie związanej do sąsiednich komórek wegetatywnych. Heterocyty to przekształcone komórki (pojedyncze, rzadziej tworzące szereg kilku) występujące u sinic z rzędów Nostocales i Stignematales. Zawierają one enzym - nitrogenazę, biorący udział w procesie wiązania azotu tylko w warunkach beztlenowych. W komórkach większości planktonowych sinic występują pęcherzyki gazowe, co pozwala im na przemieszczanie się w słupie wody w zależności od intensywności światła słonecznego. Fotooddychanie to proces związany z dwufunkcyjnością enzymu karboksylazy / oksygenazy rybulozo-1-5-bisfosforanu (rubisco), odpowiedzialnego zarówno za przyłączenie do RuBP cząsteczki CO₂, jak i cząsteczki O₂ w chloroplastach. CO₂ i O₂ konkurują o miejsce katalityczne rubisco. Wyjaśnij, jakie znaczenie adaptacyjne dla przebiegu fotosyntezy u sinic ma fakt że podczas nadmiernego wzrostu intensywności światła słonecznego zanikają w ich komórkach pęcherzyki gazu.