Motyliczka (Dicrocoelium dendriticum) bytuje w przewodach żółciowych wątroby jeleni, saren, łosi, danieli i żubrów. Ma od 4 do 12 mm długości i około 2 mm szerokości. Przywra ta, o lancetowatym kształcie, zaopatrzona jest w dwie małe przyssawki, z których brzuszna jest większa od gębowej. Przez delikatne powłoki pasożyta widoczne są jego narządy wewnętrzne. Jaja motyliczki, wydalane wraz z kałem do środowiska, zjadane są przez ślimaki lądowe. W organizmie ślimaków z jaj wylęgają się miracidia, które wędrują do wątrobotrzustki i przekształcają się w sporocysty macierzyste. W ich wnętrzu rozwijają się liczne sporocysty potomne, w których, z pominięciem stadium redii, rozwijają się cerkarie zaopatrzone na przednim końcu w sztylecik. Cerkarie opuszczają sporocystę i wędrują do jamy płucnej ślimaka. Błona śluzowa jamy płucnej wydziela wówczas śluz, otaczający zgrupowane po kilka cerkarie. Powstające w ten sposób kule śluzowe łączą się w większe konglomeraty, zawierające od 200 do 400 cerkarii, które są wydalane do środowiska zewnętrznego. Następnie pospolite gatunki mrówek zjadają kule śluzowe zawierające cerkarie. W organizmie mrówek cerkarie przekształcają się w stadium inwazyjne metacerkarie. Przypuszcza się, że niektóre cerkarie przenikają do podprzełykowego zwoju nerwowego, a podrażnienie układu nerwowego powoduje, że zarażone mrówki pozostają przez kilka dni na wierzchołkach traw. Określ, dlaczego Dicrocoelium dendriticum nie jest odpowiednim obiektem badawczym w doświadczeniu, którego metodyka zakłada badanie wpływu określonej substancji na liczbę uderzeń serca.