🎓 Co nadaje komórce roślinnej kształt i chroni przed uszkodzeniem? - Odrabiamy.pl

Biologia
 -  szkoła podstawowa

Co nadaje komórce roślinnej kształt i chroni przed uszkodzeniem?

Monika
74268
Polub to zadanie

Ściana

Wideolekcja
content
25 marca 2019
Wideolekcja
content
25 marca 2019
Wideolekcja
content
25 marca 2019
Język polski

Lesław Tatarowski
Człowiek wobec sacrum ziemi i pracy
Postacią, której literacki status oparty został na związku człowieka z ziemią, jest Maciej Bory- na. Oprócz najzupełniej praktycznych gospodarskich więzów, obok psychologicznie i ekonomicz- nie motywowanej chęci posiadania, uprawiania ziemi, wyposażył Reymont Borynę w cechy sym- boliczne, telluryczne' właśnie, choć o innych znaczeniach niż w przypadku Jagny. Na pozór zdawać by się mogło, że tworzą oni mityczną parę pierwiastka męskiego i żeńskiego, wpisaną w witalny rytm kosmosu. Ale tylko pozornie, ponieważ sakralna funkcja takiego związku nie zo- stała w powieści zrealizowana. Jagna i Maciej przerywają cykl płodności, prokreacji, ciąglości pokoleń, nie spełniają obowiązków macierzyńskichi ojcowskich. Ale to zupełnie inny wymiar ich mitycznej, metaforycznej egzystencji. Sam natomiast Boryna, gospodarz pierwszy we wsi, nie- gdyś sołtys, uczestnik „wojny", autorytet i przywódca gromady wykreowany został przez Reymon- ta na wiejskiego herosa. Jednym z najistotniejszych składników tej heroizacji okazuje się przywią- zanie do ziemi, mistyczne i instynktowne zjednoczenie z rytmem rolniczej pracy i obowiązku.
Niezwykle sugestywną interpretację Boryny jako człowieka ziemi zawiera scena jego śmięrci. Znacząca okazuje się już sama czasoprzestrzeń. Jest noc, a więc zgodnie z mityczną symboliką temporalną pora śmierci, sił pozagrobowych. Wyjątkowo intensywnie świeci księżyc, którego wy- eksponowanie aż sześciokrotne w obrazie umierania nie ma chyba precedensu w całej powieści. Przypomina natomiast nastrój nocy wielkosobotniej i zapewne wnosi te same sensy mityczno- -religijne: cykliczność narodzin i zamierania, śmierć, ale widziana w kosmicznym rytmie i prze- mienności życia i rozkładu, z konsolacyjną' zatem sugestią dialektyki' prowadzącej przez śmieré do nowego życia, do połączenia z ziemią i przyrodą. [...]
Pesymistyczną wymowę epizodu wzmacnia jeszcze zachowanie Boryny, obudzenie się w jego podświadomości instynktu siewcy. Rozpoczyna przeto rytuał obsiewania pól; najpierw uczynił znak krzyża, a potem „[…..) szedł zagonami cicho, niby widmo błogosławiące każdej grudce ziemi, każdemu źdźbłu, i siał – siał wciaż, siał nicstrudzenie" I wszystko byłoby zgodne z rytuałem sie- wu, gdyby nie to, że Maciej rozrzuca na pola nie ziarno, tylko ziemię. Nie jest to siew płodny, nie spefnia się jego funkcja wprowadzania w ziemie nasienia, z którego zrodzi się nowe mina raczej rzucanie ziemi na trumnę w grobie. Cykl wegetacyjny został przerwany, ziemia (pier- wiastek żeński) nie może być zapłodniona przez ziarno siewcy (pierwiastek męski), inaczej: Bory- na stracił swą moc prokreacyjną w stosunku do ziemi i rytmu biokosmicznego. Stał się truchłem, martwicą, któremu pozostaje już jedyna droga – wejście w przestrzeń chtoniczną', połączenie z materią i jej życiodajnym obiegiem. Następuje zatem symboliczna reintegracja³ Boryny z zie- mią, powrót ciała do źródła życia. [...]
Na to opowiadacz reprezentujący w powieści światopogląd chrześcijański odpowiedziałby sen- tencją biblijną: z prochu powstałeś i w proch się obrócisz. Ale wyobraźnia [Reymonta] jest bar- dziej poetycka. Po pierwsze dlatego, że przywołuje ludowe, antropomorficzne wyobrażenie nieba z postacią Boga na tronie ze snopów, a po drugie, że motyw sympatii i solidarności przyrody z Boryną, człowiekiem ziemi, rozwinie [...] w sugestii jego rozpłynięcia się w ziemskiej materii. W ten sposób Boryna trwać będzie w przestrzeni Lipiec jako bóstwo chroniczne.

1 Przeczytaj podane zdania następnie Zaznacz poprawną odpowiedź. Oraz uzasadnij swoją odpowiedź podając jedną cechę stylu oraz przykład jej realizacji w zacytowanym zdaniu

„Przypomina natomiast nastrój nocy wielkosobotniej i zapewne wnosi te same Sensy Mityczno-religijne: cykliczność narodzin i zamierania, śmierć, ale widziana w kosmicznym rytmie i przemienności życia i rozkładu, z konsolacyjną zatem sugestią dialektyki prowadzącej przez śmierć do nowego życia, do połączenia z ziemią i przyrodą.”

Przytoczone zdanie został napisany w stylu
A potocznym
B naukowym
C urzędowym
D artystycznym

około 3 godziny temu