Kompozycja otwarta - układ elementów na płaszczyźnie obrazu, który sprawia wrażenie, że jego ciąg wykracza poza granice obrazu, umożliwiając widzowi wyobrażenie sobie rozszerzenie przedstawionych elementów.

Kompozycja zamknięta - statyczny układ elementów, gdzie wszystkie składniki świata przedstawionego tworzą klarowny, przejrzysty, skończony i logiczny układ, wywołujący wrażenie równowagi i spokoju. 

Kompozycja statyczna - układ elementów, w którym ich wielkości i barwy wzajemnie się równoważą, oparty głównie na kierunkach pionowych i poziomych.

Kompozycja dynamiczna - układ, który sugeruje ruch poprzez zastosowanie wielu elementów, ostrych krawędzi, poszarpanych plam oraz krętych i krzywych linii, cechujący się silnymi kontrastami form i barw.

Perspektywa powietrzna - uzyskanie wrażenia przestrzeni na płaszczyźnie poprzez ukazania elementów na pierwszym planie za pomocą wyrazistych barw i kształtów, a obiektów bardziej odległych z użyciem jaśniejszych plam barwnych o nieostrych krawędziach. 

Perspektywa kulisowa - rozmieszczenie obiektów na płaszczyźnie dzieła, w którym elementy dalsze są częściowo przysłonięte przez obiekty bliższe, co tworzy iluzję przestrzeni.

Perspektywa rzędowa/pasowa - przedstawienie kolejnych planów przestrzennych w formie wydzielonych poziomych pasów, na których umieszczone są elementy kompozycji, z najniższym pasem jako pierwszym planem.

Perspektywa barwna - wykorzystanie wiedzy o kolorach, gdzie obiekty w barwach ciepłych sprawiają wrażenie bliskości, a obiekty w barwach zimnych sprawiają, że są odbierane jako bardziej odległe.