Według słownika PWN:

Fibonacci –  Leonardo z Pizy (ok. 1180-1250) włoski matematyk. Pierwszy znaczący matematyk chrześcijańskiej Europy; przyczynił się do rozpowszechnienia w Europie dziesiętnego systemu liczenia (zapoznał się z nim podczas podróży po Wschodzie). Jego główne dzieła są poświęcone arytmetyce i algebrze (Liber abaci 1202), geometrii (Practica geometriae 1220) oraz teorii liczb (Liber quadratorum 1225).

Spośród różnych ciągów liczbowych jest jeden, który zasługuje na szczególną uwagę – ciąg Fibonacciego.

Każdy kolejny wyraz tego ciągu (z wyjątkiem dwóch pierwszych) jest sumą dwóch poprzednich wyrazów.

Wypiszmy kilka początkowych wyrazów ciągu:
1, 1, 2, 3, 5, 8, 13, 21, 34, 55, 89, …

Ciąg ten Fibonacci omówił w dziele „Liber Abaci”  jako odniesienie do następującego zadania:
Ile par królików może spłodzić jedna para w ciągu roku, jeśli (1) każda para rodzi nową parę w ciągu miesiąca, a ta nowa para staje się płodna w następnym miesiącu; (2) króliki nie zdychają?

 

Przykłady ciągu Fibonacciego w przyrodzie:

1) Pszczoły rozmnażają się zgodnie z założeniami ciągu Fibonacciego. W kolejnych pokoleniach liczba przodków jest zgodna z założeniami ciągu Fibonacciego.

2) Najsłynniejszym przykładem tego ciągu jest muszla łowika, której odpowiednie wymiary są zgodne z liczbami tego ciągu.

3) Proporcje w sposobie ułożenia oraz odległościach nasion słonecznika (w kwiecie słonecznika).